1938 r. - po uzyskaniu świadectwa dojrzałości w wadowickim gimnazjum, wraz z ojcem (matka zmarła w 1929 roku) przeniósł się do Krakowa, gdzie podjął studia polonistyczne na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego.

1939 r. - zamknięcie uczelni przez hitlerowskiego okupanta spowodowało, że Karol Wojtyła przerwał naukę i w 1940 r. rozpoczął pracę jako robotnik w kamieniołomach na Zakrzówku w Krakowie, a następnie - w Zakładach Chemicznych "Solvay" w Borku Fałęckim pod Krakowem. Jednocześnie był współorganizatorem, jednym z aktorów i reżyserów konspiracyjnego Teatru Rapsodycznego w Krakowie.

1942 r. - Karol Wojtyła wstąpił do konspiracyjnego Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Krakowie, studiując równocześnie filozofię na tajnym Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Od 1 sierpnia 1944 r. do 18 stycznia 1945 r., tj. do dnia wyzwolenia Krakowa przez Armię Radziecką, ukrywał się wraz z kolegami w pałacu metropolity krakowskiego kardynała Stefana Sapiehy.

1 listopada 1946 r., po ukończeniu studiów teologicznych, otrzymał święcenia kapłańskie. Następnie przez dwa lata kontynuował studia filozoficzne w Rzymie. Przebywał również we Francji, Belgii i Holandii, prowadząc pracę duszpasterską wśród Polonii. Utrzymywał przy tym żywe kontakty z ruchem Robotnicza Młodzież Chrześcijańska.

W 1948 roku, po powrocie do kraju został wikariuszem w parafii Niegowić w pow. bocheńskim, a w 1949 roku - w parafii Św. Floriana w Krakowie.

W 1953 r. - habilitował się na Wydziale Teologicznym UJ.

W 1954 r. - rozpoczął pracę na Wydziale Filozoficznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego jako kierownik Katedry i Zakładu Etyki. Wykładał tam do 1978 r.

W lipcu 1958 roku papież Pius XII mianował go biskupem tytularnym - biskupem pomocniczym arcybiskupa Eugeniusza Baziaka archidiecezji krakowskiej. Mając 38 lat Karol Wojtyła został najmłodszym członkiem Episkopatu Polski.

W latach 1962-1965 Karol Wojtyła aktywnie uczestniczył w pracach II Soboru Watykańskiego.