Myśli pani, że tylko singielki mogą u nas robić karierę?

Nie o to chodzi. To wymagania względem nas są nierealne. Zarówno wobec kobiet, jak i mężczyzn. Na takim etapie rozwoju kraju się znajdujemy.

Ile pani pracuje?

Wsiadam do samochodu o 7.30 rano i od razu włączam komputer. O dwudziestej wychodzę z pracy, wsiadam do samochodu i znów otwieram komputer. W domu mam dwie godziny dla dzieci, zanim pójdą spać. Potem znów siadam przed komputerem, pracuję do pierwszej w nocy. Chyba że wcześniej głowa opadnie mi na klawiaturę. Wstaję o 5.30.

Zastanawiała się pani czasem, czy to ma sens?

Wielokrotnie. Nieraz myślałam, że jestem pracoholikiem. Na szczęście mam normalne odruchy lenistwa i tak jak każdy chciałabym zobaczyć słońce i być na powietrzu dłużej niż przez 3 tygodnie w roku. Po prostu ilość pracy mnie przerasta. Przykład? Pięć lat temu mieliśmy 40 proc. obecnych zadań. Nasz budżet wynosił ok. 80 mln zł rocznie. Dziś mamy taki sam budżet, tyle samo pracowników, tylko o wiele więcej zadań. I wciąż dochodzą nowe. Można powiedzieć, że to takie babskie, bo kobiety lubią się poświęcać. Na szczęście pod jednym względem panuje na świecie równouprawnienie: ludzie poświęcają się nie zależnie od płci, lecz zależnie od życiowej postawy.