Specjalne relacje z USA są elementarnym interesem Izraela, jego być albo nie być. Inaczej sprawy mają się w wypadku Ameryki. Państwo żydowskie nie jest jej potrzebne ani ze względów bezpieczeństwa, ani nawet do kontrolowania Bliskiego Wschodu. Przeciwnie, agresywna polityka Jerozolimy wobec Palestyńczyków zwraca kraje muzułmańskie przeciwko Waszyngtonowi. Podróżując po Bliskim Wschodzie, wielokrotnie słyszy się nieprzychylne komentarze wobec Stanów Zjednoczonych, nigdy nie są one jednak wymierzone w amerykańską kulturę czy społeczeństwo, ale w rządy – za ich proizraelskość. Szef centralnego dowództwa sił USA, a od ubiegłego tygodnia dowódca wojsk natowskich w Afganistanie, generał David Petraeus postrzega to jako problem strategiczny. – Antyamerykańskie resentymenty na Bliskim Wschodzie są nakręcane przez nasze faworyzowanie Izraela – powiedział.

Na co nam Izrael

Od końca zimnej wojny państwo żydowskie nie jest też potrzebne do kontrolowania prosowieckich krajów arabskich. Dziś w Iraku stacjonują armie amerykańskie, Egipt i Jordania mają przyjacielskie relacje z USA. Ankara jest ich bliskim sojusznikiem. Pozostaje Syria sprzymierzona z Iranem, ale do kontrolowania jej poczynań wystarczy Turcja. Ze strategicznego punktu widzenia Izrael nie jest zatem do niczego potrzebny, mimo to Ameryka pompuje w niego 3 mld dol. rocznie i wybacza mu wszystkie grzechy, nawet zbrodnie wojenne. Krytyka nigdy nie przeradza się w realne działania, na przykład głosowanie w Radzie Bezpieczeństwa ONZ za sankcjami wobec Jerozolimy. Nie jest to już strategiczny interes, konieczność, a nawet element polityki wewnętrznej obliczonej na głosy wyborcze amerykańskich Żydów i poparcie żydowskiego lobby. Nie ma racjonalnego wytłumaczenia dla bezwarunkowego wspierania Izraela, skoro tak – w grę muszą wchodzić uczucia.

...czytaj dalej