1. Jan Olszewski odchodził w dramatycznych okolicznościach. Przez cały czas sprawowania urzędu był skonfliktowany z prezydentem Wałęsą. Koalicja była chwiejna, wieloma resortami kierowali p.o. ministrowie. Jednak dymisja nastąpiła po ujawnieniu przez szefa MSW Antoniego Macierewicza zasobów archiwalnych służb, czyli jak to określono, listy polityków, którzy byli agentami. W spisie znalazło się wiele czołowych postaci polityki. Prezydent i większość Sejmu zareagowali wściekłością. Olszewskiego odwoływano w środku nocy, wśród oskarżeń i plotek o płonących wokół Warszawy lasach oraz o mobilizacji jednostek nadwiślańskich. Obrady Sejmu z 4 na 5 czerwca 1992 roku przeszły do historii jako „noc długich teczek”.

2. W 1993 r. postkomunistyczna lewica brawurowo wygrała wybory i pierwszy raz od 1989 roku wzięła władzę. Wszyscy oczekiwali, że szefem rządu zostanie jej młody lider Aleksander Kwaśniewski. Jednak ku zaskoczeniu wszystkich premierem został Waldemar Pawlak – lider mniejszościowego koalicjanta PSL-u. Było to zadrą między sojusznikami, tym bardziej że Pawlak nie chciał być premierem malowanym.

Lider PSL odchodził w atmosferze skandalu. Prasa ujawniła jego romans z Anną M. oraz aferę Interams: firma, która dostała zlecenie na komputeryzację Urzędu Rady Ministrów, należała do kolegi premiera i zatrudniała jego przyjaciółkę. Pojawiły się przypuszczenia, że cała historia była spiskiem polityków i oficerów służb. Z naszych informacji wynika, że tuż przed kryzysem o dymisji Pawlaka rozmawiano w mieszkaniu oficera wywiadu Mariana Zacharskiego w Wilanowie. Aleksander Kwaśniewski spotykał się tam z zaufanym ministrem Wałęsy Mieczysławem Wachowskim.