Kandydat PO wziął się do budowania swojego wizerunku zaraz po objęciu fotela marszałka. Stał z boku głównego nurtu polityki PO, nie wikłał się w spory Tuska ze Schetyną. Jak ognia starał się uniknąć podejrzenia o tworzenie frakcji w partii. Wszystko po to, by nie być posądzonym o posiadanie własnych ambicji. Taki ruch musiał doprowadzić do zderzenia z Tuskiem, a takiej konfrontacji nikt nie wygrał.

Komorowski jako pragmatyk robił więc swoje na boku, a jako marszałek miał duże możliwości. Jeździł po Europie, spotykał się z najważniejszymi politykami UE, otwierał wystawy. I budował się jako mąż stanu. No i na wszystkie wyprawy zabierał grupę dziennikarzy, z którymi chętnie rozmawiał przy szklance piwa. Te zręczne działania przynosiły skutek. Marszałek wspiął się na szczyt społecznego zaufania. Dziś ufa mu ponad 60 proc. Polaków.

– Byłby idealnym kandydatem na prezydenta, gdyby, jak w Niemczech czy Czechach, głowę państwa wybierał parlament – mówi dr Rafał Chwedoruk, socjolog z UW. – Jako polityk opanowany i niekontrowersyjny mógłby pełnić dostojnie tę funkcję.

Jako polityk gabinetowy nie musiał pokazywać cech przywódczych. Stawiał na grę zespołową, co jest wielką zaletą w czasie trwania kadencji. Wybory rządzą się jednak innymi zasadami.

...czytaj dalej