W miesiąc po wielkim trzęsieniu ziemi, które nawiedziło 12 stycznia Port-au-Prince i okoliczne miasta, tylko dla niewielkiej części spośród 1 miliona 200 tysięcy ludzi bez dachu nad głową starczyło namiotów przysłanych z zagranicy. Gdy lunął deszcz, tłumy rzuciły się do ucieczki w poszukiwaniu choćby kawałka dachu w ruinach domów.

Zaimprowizowane schronienia z kartonu, kawałków plastiku nie mogły zatrzymać wody lecącej z nieba.

W obozie numer 14, w Marassa, około 2 500 bezdomnych obozowało w głębokim korycie wyschniętego potoku. Gdy lunął deszcz, ludzie musieli uciekać przed powracającą do potoku wodą.

Na Champ de Mars, Polu Marcowym w Port-au-Prince doszło w czwartek do spontanicznej demonstracji: jej uczestnicy protestowali przeciwko spekulacji plastikowymi płachtami, które stały się główną ochroną przed deszczem. W ciągu ostatnich godzin wielokrotnie zdrożały.

Media haitańskie podały w czwartek, że Unia Europejska, krytykowana dotąd na Haiti za powolność w dostarczaniu pomocy, obiecała zorganizować operację wojskową, której celem będzie zapewnienie bezdomnym Haitańczykom schronienia przed nastaniem pory deszczowej.

Specjalni wysłannicy światowych mediów piszą z Haiti, że w gruncie rzeczy nikt nie wie, ile ofiar pociągnęła za sobą najgorsza katastrofa w historii tego kraju. Według najnowszych oficjalnych danych haitańskiego MSW - jest ich od 217 000 do 230 000.

Agencja AP pisze z Haiti, że są to przybliżone dane, dotyczące ciał zakopanych w masowych grobach, w rowach przydrożnych czy innych miejscach. Nikt jednak na razie nie jest w stanie policzyć tych, którzy pozostali pod gruzami. O rozmiarach tragedii świadczy potworny odór wydobywający się z ruin.

czytaj dalej