Anna Monkos: Posłowie PO, którzy przygotowali raport o adopcji, twierdzą, że pobyt w sierocińcu zaburza prawidłowy rozwój dzieci. Czy to prawda?
Wiesław Adamowicz*: Oczywiście, że tak. To są warunki ekstremalne, w których dziecko ma poczucie długotrwałego odrzucenia. Każdy człowiek ma trzy najsilniejsze podstawowe potrzeby: akceptacji, miłości i przynależności. W domu dziecka te potrzeby są realizowane tylko w szczątkowej formie. To wszystko zostawia trwały ślad na psychice dziecka. Pierwsze lata życia są najważniejsze w życiu człowieka.

Jak to możliwe? Przecież wcale nie pamiętamy, co się wtedy działo.
Nie trzeba pamiętać. W psychologii nazywamy to teorią pierwszego kroku. Czy ktoś pamięta, jak uczył się chodzić? Nie, bo był wtedy bardzo mały. A jednak tamta nauka bezpośrednio przełożyła się na to, jak dziś potrafi chodzić. Z uczuciami, emocjami jest tak samo.

Mimo że człowiek nie pamięta, czy przez pierwsze lata życia był przytulany i kochanym?
Akurat to, czy było się kochanym, wiadomo doskonale. To jest najsilniejsza potrzeba człowieka. W podświadomości każdy doskonale wie, jak wyglądało jego dzieciństwo. I to, jak kochamy, będąc już dorosłymi ludźmi, zależy od tego, czy byliśmy kochani jako dzieci i czy wtedy nauczyliśmy się kochać. Właśnie te pierwsze dwa, trzy lata życia są najważniejsze. Jeśli dziecko nie zazna wtedy miłości, nie będzie w stanie później tego już w pełni odbudować.

Czym jest choroba sieroca?
To choroba niemiłości. Jej najczęstszym objawem jest takie charakterystyczne kiwanie się do przodu i do tyłu. Ten ruch bierze się jeszcze z okresu płodowego: kiedy dziecko czegoś bardzo potrzebuje, a tego nie ma, wtedy wykonuje rytmiczne ruchy w przód i w tył. Innym częstym objawem choroby sierocej jest moczenie nocne. Cierpi na nie mnóstwo wychowanków domów dziecka. To wszystko bierze się właśnie z braku miłości.

czytaj dalej