Czekanie: w kolejce do Pałacu Prezydenckiego, na wejściówki, na mszę, na żałobną ceremonię. Po kilka, kilkanaście godzin. To ono wyznaczyło rytm ostatnich dni. Podczas tego czekania setki tysięcy Polaków zadawało sobie pytania o przyszłość kraju, o to, co to chwilowe zjednoczenie zmieni w naszym życiu.

Rynek Główny, dziesiąta rano, niedziela. Choć do rozpoczęcia uroczystości pogrzebowych pozostały jeszcze cztery godziny, plac przed Sukiennicami powoli zapełnia się ludźmi. W oczy rzuca się kilkudziesięcioosobowa grupa górali w odświętnych ludowych strojach, ze sztandarami organizacji podhalańskich. – Musieliśmy tu przyjechać. To nasz obowiązek pożegnać prezydenta na tej ostatniej drodze. Choć nie wszyscy się z nim zgadzaliśmy politycznie, to dziś to poszło w zapomnienie – mówi Józef, jeden z górali, który przyjechał z Nowego Sącza. I tłumaczy, że ten ich przyjazd to manifest zaangażowania w życie polityczne. – Mamy nadzieję, że teraz w polityce mniej awantur będzie, a więcej autentycznej troski o państwo – dodaje towarzysząca mu Janina.

Wśród tych przyjeżdżających do Krakowa sporo jest takich osób, które jasno rozróżniają hołd dla człowieka, który był prezydentem Rzeczypospolitej, od poparcia dla idei, które reprezentował. Tak właśnie swoją obecność na krakowskim Głównym Rynku tłumaczy Agnieszka i Dennis, studenci Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. – To był reprezentant państwa. Gdyby to samo przydarzyło się Aleksandrowi Kwaśniewskiemu, też byśmy przyjechali – tłumaczy Agnieszka.

...czytaj dalej