Dziennik.plKraj

Wtorek, 29 maja 2012

Imieniny: Marii Magdaleny, Teodozji, Maksyma

Pogmatwane losy generała

2009-07-31 | Ostatnia aktualizacja: 02:55 | Komentarze: 0 | skomentuj

Bez względu na ocenę politycznej drogi generała Wojciecha Jaruzelskiego trzeba przyznać, że jego kariera wymyka się schematom i nie jest jednoznaczna. Wychował się w rodzinie, w której pielęgnowano tradycje patriotyczne. Potem porwała go zawierucha wojenna. W czasach komunistycznej Polski należał do najznaczniejszych prominentów.

Generał Wojciech Jaruzelski należy do najbardziej kontrowersyjnych postaci w powojennej historii Polski. Co prawda liczba jego zwolenników systematycznie maleje, a oponentów rośnie, lecz losy generała wciąż budzą ogromne zainteresowanie polskiego społeczeństwa.

MŁODOŚĆ

Wojciech Witold Jaruzelski urodził się 6 lipca 1923 roku w Kurowie. Jego rodzice pochodzili ze zubożałego ziemiaństwa. Otrzymał staranne wykształcenie w gimnazjum ojców marianów na Bielanach w Warszawie. Wybuch wojny zastał Jaruzelskich w majątku rodzinnym w Trzecinach. Uciekając przed Niemcami, trafili na Litwę. W czerwcu 1941 roku całą rodzinę aresztowało NKWD. Wszyscy zostali deportowani na Wschód. Ojciec trafił do łagru numer 7 w Kraju Krasnojarskim, a pozostała część rodziny do osady Turaczak na Ałtaju, tam Wojciech Jaruzelski pracował przy wyrębie lasu. Po podpisaniu układu Sikorski-Majski ojciec zgłosił syna do armii tworzonej przez generała Władysława Andersa, licząc na zwolnienie Wojciecha z zesłania. Wbrew staraniom nie udało się mu zaciągnąć do wojska, dopiero w 1943 roku dostał się do armii generała Zygmunta Berlinga i trafił do szkoły oficerskiej w Riazaniu.

KARIERA WOJSKOWA

W grudniu 1943 roku został dowódcą plutonu zwiadu w 5. Pułku Piechoty, a miesiąc później wyruszył na front. Koniec wojny zastał go nad Łabą. W kolejnych latach szybko awansował. W 1956 roku otrzymał stopień generała brygady i był jednym z najmłodszych generałów w ówczesnym Wojsku Polskim, a rok później objął dowództwo 12. Dywizji Zmechanizowanej w Szczecinie. Po trzyletniej służbie w 1960 roku został szefem Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego (instytucji Ministerstwa Obrony Narodowej, która funkcjonowała jako wydział KC PZPR). W tym samym roku awansował na stopień generała dywizji. W 1962 roku został wiceministrem obrony narodowej, a w 1965 roku szefem Sztabu Generalnego WP. Rozpoczął także karierę polityczną. Należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1961 roku został posłem na Sejm PRL (pełnił tę funkcję aż do 1989 r.), a trzy lata później członkiem KC PZPR.

p

Źródło: dziennik.pl
1234następna »

Uwaga, Twój komentarz może pojawić się z opóźnieniem do 10 minut.
Zanim dodasz komentarz - zapoznaj się z zasadami komentowania artykułów.

Widzisz naruszenie regulaminu? Zgłoś je!

Polecane galerie:

Wiadomości z Kraju

    «