Prezydentowa Francji, choć obdarzona głosem mającym niewiele wspólnego z Edith Piaf, lubi jednak inteligentne teksty i w swoich mruczandach kontynuuje dobrą tradycję piosenki francuskiej, w dodatku rozsławiając ją na świecie.

Teraz zaś rozsławia nazwisko zapomnianego już nieco genialnego dziecka francuskich lat jazzu i egzystencjalizmu Borisa Viana. Od poniedziałku Francuzi mogą bowiem usłyszeć, jak Bruni śpiewa piosenkę wyciągniętą z rękopisów Viana i noszącą tytuł, nad którego adekwatnością możemy się tylko zadumać - "La valse des mannequins" ("Walc modelek"). To jeden z utworów, które znalazły się w podwójnym albumie wypuszczonym właśnie przez wytwórnię Universal. Pretekstem jest pięćdziesiąta rocznica śmierci Viana, która wypadła 23 czerwca, zaś media francuskie bardzo się przedsięwzięciem ekscytują. I trudno się dziwić, bo na liście wykonawców obok żony Sarkozy’ego (która oczywiście sama w sobie byłaby wystarczającym powodem do ekscytacji) znalazły się takie gwiazdy, jak królowa piosenki francuskiej Juliette Greco, legenda kina Jeanne Moreau oraz Jane Birkin, piosenkarka i aktorka znana z "Powiększenia" Antonioniego oraz z tego, że była muzą Serge’a Gainsbourga.

Skąd taka miłość francuskich gwiazd do zapomnianego już nieco artysty szalonych lat 40. i 50.? Boris Vian w Polsce znany jest niemal wyłącznie jako pisarz. Dziś najbardziej ceniona jego powieść to zapewne "Piana złudzeń" (1947), którą można by określić mianem "surrealistycznego egzystencjalizmu", gdyby takie miano istniało. Na szczęście nie istnieje, powiedzmy więc, że chodzi o przygody miłosne i egzystencjalne pewnego młodzieńca opisane z lekkim przymrużeniem oka oraz wstawkami surrealistycznymi - na przykład o węgorzu, który został schwytany przez kucharza, kiedy zakradał się przez kran do ananasowej pasty do zębów. Obok drapieżnej ryby pojawia się tam także niejaki "Jean-Sol Partre" - filozof, o którym rozmawiają wszyscy paryscy studenci i kucharze.

Poza książkami zaliczanymi do literatury wysokiej i pisanymi pod własnym nazwiskiem, Vian publikował jeszcze kryminały i opatrywał je pseudonimem. Najsłynniejszy z nich to "Napluję na wasze groby" (1946), kryminał o amerykańskim Murzynie, który mści się na sprawcach linczu na jego bracie. Vian podpisał go amerykańskim nazwiskiem Vernon Sullivan, siebie zaś umieścił w książce jedynie jako tłumacza. Powieść wzbudziła wielkie zainteresowanie nie tylko z powodu swoich walorów literackich. Vian miał dodatkowo niezwykłe szczęście, że pewien mężczyzna, który zamordował kochankę, na miejscu zbrodni porzucił egzemplarz jego książki - co sprawiło, że ówczesna prasa zaczęła ją reklamować ekstatycznymi nagłówkami w rodzaju "powieść, która zabija".

By ogarnąć choć trochę niezwykłość tego człowieka, dodajmy, że w swoim 39-letnim życiu zdążył być scenarzystą, dramaturgiem, autorem skeczów, aktorem, jazzmanem (grał na trąbce) i inżynierem (z wykształcenia). Wspomnijmy też, że był legendą swojej epoki - która przeszła do historii jako ostatnia epoka rozkwitu kultury francuskiej. Należał do tych artystycznych osobowości, które zaludniały kawiarnie bulwaru Saint-Germain - obok Jean-Paula Sartre’a, Simone de Beauvoir, Juliette Greco, Raymonda Queneau i Milesa Davisa.