Jest niemal pewne, że Aziz był rzeczywiście uwikłany w morderstwo (choć trudno określić stopień tego uwikłania). Pakistańscy śledczy twierdzą, że jest on wręcz pomysłodawcą porwania i osobiście wydał polecenie zabicia polskiego inżyniera. Wcześniej przedstawiali go naszym dyplomatom jako zaufaną osobę MSW.

Według innej wersji sprawa polskiego geologa stała się po prostu pretekstem do uderzenia w ludzi, którzy od lat balansowali między władzami w Islamabadzie a przywódcami talibskimi. A szerzej: ma to być czytelny znak, że w Pakistanie skończył się czas jakichkolwiek pertraktacji między marzącymi o zaprowadzeniu szariackich porządków w całym państwie islamistami a armią i rządem. Od kilku miesięcy na taki zwrot w polityce Islamabadu naciskają Stany Zjednoczone, przekonując, że wszelkie rozmowy i układanie się z talibskimi komendantami to kapitulanctwo, które doprowadzi do upadku państwa i przekształcenia Pakistanu w fundamentalistyczny twór, a w konsekwencji do niepowodzenia najważniejszej operacji wojskowej USA - misji w sąsiednim Afganistanie. Tezę o końcu dobrych czasów dla negocjacji z talibami potwierdzają inne aresztowania ważnych ludzi związanych z federacją Tehrik-e-Taliban Pakistan. Sprawa polskiego inżyniera została wpleciona w kontekst wielkiej polityki.

Szaha Abdul Aziza pogrążyły ubiegłotygodniowe zeznania aresztowanego 16 lipca niejakiego Attaullaha Khana. Po kilkudniowym pobycie za kratkami mężczyzna związany z fundamentalistyczną organizacją Laszkar-e-Dżangwi, który wpadł z grupą ludzi podczas próby przedarcia się do Islamabadu i dokonania w nim zamachów samobójczych - opowiedział, że to właśnie Aziz był mózgiem porwania i morderstwa Stańczaka. Problem jednak w tym, że ten sam Aziz już od końca maja (czyli na ponad dwa tygodnie przed aresztowaniem Khana) był przetrzymywany przez pakistańskie służby specjalne w jednym z mieszkań operacyjnych. Jak przekonują nasi pakistańscy rozmówcy, Aziz pośredniczył w rozmowach między przywódcą Tehrik-e-Taliban Baitullahem Mehsudem a oficerami pakistańskich służb specjalnych ISI (uzawanych za sponsora ruchu talibskiego i przez lata wspierających rebeliantów), którzy sprzeciwiali się wojskowej ofensywie na pasztuńskim pograniczu. Tymczasem klimat polityczny do tego jest najgorszy z możliwych. Dla pułkowników, którzy nie chcą pertraktacji z talibskimi komendantami z pogranicza afgańsko-pakistańskiego, Aziz stał się zbyt niewygodny. Frakcja ugodowców jest w defensywie.