W dwa tygodnie po zamachach na nowojorskie World Trade Center z 11 września 2001 r. Hamid Karzaj porzucił swój emigracyjny dom w Kwecie w Pakistanie, wsiadł na motocykl i przedarł się na południe Afganistanu, by przekonywać Pasztunów do powstania przeciw talibom. Uzbrojony jedynie w telefon satelitarny, który dostał od CIA, zebrał garstkę ochotników, ale jego oddział został wkrótce otoczony przez islamistów. Karzaja uratował przed śmiercią desant amerykańskich komandosów z Navy SEALs, którzy wywieźli przyszłego prezydenta śmigłowcem do Pakistanu. Ale legenda o brawurowym rajdzie dotarła do afgańskich dolin. Po upadku talibów Karzaj w glorii bohatera został obrany przywódcą prowizorycznego parlamentu, a kilka miesięcy później objął stanowisko tymczasowego prezydenta kraju.

Gdy w 2004 r. nastał czas pierwszych demokratycznych wyborów, cieszył się poparciem niemal wszystkich - od Amerykanów po Pasztunów, od lokalnych watażków po afgańskich absolwentów Oxfordu. Z łatwością zapewnił sobie głosy ponad połowy wyborców, bijąc na głowę wszystkich rywali, z których najsilniejszy zebrał trzy razy mniej kart niż on. "Nie znam nikogo, kto jest bardziej szanowany pośród społeczności międzynarodowej" - komplementowała go wówczas sekretarz stanu USA Condoleezza Rice.

Zachód pokładał w nim wielkie nadzieje. Dobrze wykształcony, świetnie mówiący po angielsku, zeuropeizowany, ale jednocześnie prawdziwy pasztuński arystokrata z krwi i kości, dobrze zorientowany w specyfice regionu. Od brytyjskiej królowej otrzymał tytuł szlachecki. Wydawał się idealnym kandydatem na ojca nowoczesnego Afganistanu. Po pięciu latach niewiele pozostało z tych nadziei. "Okazało się, że on robi wszystko po to, by pozostać przy władzy, a nie, by służyć interesom ludzi" - nie ukrywa rozgoryczenia Ikbal Ali Szarwand, student uniwersytetu w Kabulu.

Nie tylko przeciętni Afgańczycy mają już dość korupcji, nepotyzmu i braku perspektyw. Rządami Karzaja zmęczył się także Zachód. Przed sierpniowymi wyborami Karl Eikenberry, nowy ambasador USA w Kabulu, unikał kontaktów z prezydentem, fotografując się za to chętnie z jego głównymi rywalami: Ashrafem Ghanim i Abdullahem Abdullahem.