Polskie Stronnictwo Ludowe mogłoby zlepić Paltformę i PiS, a wtedy Waldemar Pawlak mógłby przyjąć tekę premiera. Niezły pomysł, bo, jak przekonują stratedzy PSL-u, stronnictwo Pawlaka lokuje się akurat pośrodku między PO i PiS. Trochę tacy liberalni, ale też trochę i socjalni. Za ludem, ale i za wzrostem gospodarczym. Katolicy, ale znowu bez przegięć, bo człowiek, jak wiadomo, musi.
Prawdę mówiąc, PSL mógłby też lepić inne koalicje, bo jest trochę za i trochę przeciw Unii Europejskiej, trochę za i trochę przeciw sojuszowi z Ameryką, trochę za i trochę przeciw lustracji, trochę za i trochę przeciw podwyżkom podatków, trochę za i trochę przeciw ochronie życia poczętego, trochę za i trochę przeciw ekstremizmowi w polityce, a nawet calutkiej IV i III Rzeczypospolitej.
Owszem, PSL nie ma wielkiego poparcia, ale ważne jest to, że to partia, która nikogo w Polsce nie denerwuje, a w telewizji to głównie się uśmiecha. Nie można tego powiedzieć o PiS, SLD, LPR, Samoobronie, Platformie... oj, jak denerwują te Giertychy i Niesiołowskie!
Pawlaki, przeciwnie, koją nerwy narodu stargane wojnami na górze. Czy premier Pawlak czekałby tydzień na wypicie kawy z pielęgniarkami? Nigdy. I jeszcze sam by zmielił.
Miły jest ten PSL, miły Waldemar Pawlak. To nasze polskie teletubisie. Bystre? Nie. Dynamiczne? Nie. Chytre? Oj, troszeczkę. No, naprawdę trzeba mieć nierówno pod sufitem, żeby na te sympatyczne stworki judzić. Pisowcy i platformiarze - tulimy się! Do peeselu.
