Polski ambasador w Federacji Rosyjskiej Krzysztof Krajewski wykonał symboliczny gest. W Murmańsku dyplomata zapalił znicz pod pomnikiem upamiętniającym marynarzy okrętów podwodnych, którzy zginęli w czasie pokoju. Centralnym elementem monumentu jest zachowany fragment kiosku atomowej jednostki K-141 "Kursk". Jak podaje portal Defence24, ten dyplomatyczny krok przypomina o tragicznych wydarzeniach z sierpnia 2000 roku, kiedy nieudolna akcja ratunkowa władz w Moskwie przypieczętowała los 118 rosyjskich wojskowych.
Ambasador Polski w Rosji Krzysztof Krajewski odwiedził Murmańsk 16 sierpnia 2026 roku. Dyplomata złożył hołd rosyjskim marynarzom, stawiając znicz pod monumentem poświęconym podwodniakom poległym w czasie pokoju. Serce tego pomnika tworzy zachowany kiosk – czyli charakterystyczna nadbudówka – atomowego okrętu podwodnego K-141 "Kursk".
Ambasada Polski opublikowała wpis w mediach społecznościowych, oddając szacunek marynarzom, którzy stracili życie w tragicznych okolicznościach. Jak podaje portal Defence24, polscy dyplomaci przypomnieli w ten sposób o dramacie, który rozegrał się na wodach Morza Barentsa ponad ćwierć wieku temu.
Koszmar na dnie Morza Barentsa. Wybuch rozerwał dumną jednostkę
Okręt K-141 "Kursk" stanowił dumę rosyjskiej Floty Północnej. Ten gigantyczny, atomowy okręt podwodny należał do najnowocześniejszych jednostek w tamtejszym arsenale. 12 sierpnia 2000 roku jednostka brała udział w wielkich manewrach morskich.
Podczas przygotowań do wystrzału torpedy ćwiczebnej na pokładzie doszło do niekontrolowanego wybuchu paliwa. Chwilę później potężna eksplozja kolejnych pocisków rozerwała kadłub okrętu i posłała go na dno. Większość załogi zginęła natychmiast. Około dwudziestu marynarzy przeżyło pierwsze eksplozje i schroniło się w rufowym przedziale, gdzie przez kolejne dni czekali w ciemnościach na ratunek.
Bezradność Moskwy i odrzucona pomoc państw NATO
Tragedię załogi "Kurska" przypieczętowały fatalne decyzje dowództwa oraz opóźniona reakcja władz na Kremlu. Dowódcy floty nie podnieśli alarmu przez pierwsze kilkanaście godzin, ponieważ ukrywali fakt zaginięcia okrętu.
Rosyjska marynarka nie dysponowała nowoczesnym sprzętem głębinowym, a mimo to rząd w Moskwie przez długie dni odrzucał ofertę pomocy ze strony państw NATO, w tym Norwegii i USA. Dopiero po dziewięciu dniach od katastrofy władze wpuściły na miejsce zagranicznych ratowników. Kiedy norwescy nurkowie otworzyli właz ratunkowy, na pomoc było już za daleko – nikt ze 118 członków załogi nie przeżył. Katastrofa wywołała potężną falę krytyki pod adresem prezydenta Władimira Putina i ukazała paraliż decyzyjny rosyjskich służb.
Finał śledztwa i wyciągnięcie wraku z dna morza
Oficjalne śledztwo rosyjskiej prokuratury generalnej z 2002 roku jednoznacznie wykluczyło spiskowe teorie. Ekspertom udało się ustalić, że wybuch wywołała awaria wewnątrz torpedy ćwiczebnej. Biegli stanowczo odrzucili hipotezy o rzekomym zderzeniu z obcym okrętem podwodnym czy wrogim ataku.
W 2001 roku międzynarodowe konsorcjum z udziałem specjalistycznych firm holenderskich przeprowadziło skomplikowaną operację i podniosło wrak z dna morza. Inżynierowie odcięli jedynie zniszczoną część dziobową, którą później zniszczyli na dnie oceanu. Dzięki tej operacji wydobyto ciała większości poległych marynarzy, umożliwiając rodzinom ich godny pochówek.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję
Źródło Facebook
Powiązane
oprac. Olga Skórko
Olga Skórko, dziennikarka, redaktorka, wydawczyni Dziennik.pl. Studiowała edukację medialną i dziennikarstwo na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Z marką INFOR związana od 2019 r. Pracę rozpoczynała w serwisie Dziennik zajmując się głównie poszukiwaniem i opisywaniem wiadomości z kraju i świata. Wcześniej współpracowała m.in. z Radiem ZET. Aktualnie wydawca serwisu Dziennik.pl.
Zobacz
|