Czy życie bez bólu jest możliwe? Tak, bo jak się okazuje, niektórzy ludzie nigdy nie odczuwają bólu. Jak odkryli brytyjscy naukowcy, zależy to od mutacji jednego genu, którego poznanie stanowi klucz do leczenia schorzeń powodujących cierpienie - pisze DZIENNIK.
Wszystko zaczęło się od niezwykłego doniesienia z Pakistanu, jakie dotarło do dr Goeffreya Woodsa z Departamentu Genetyki Medycznej przy uniwersyteckim Instytucie
Badań Medycznych (CIMR). Informacja dotyczyła kilkunastoletniego chłopca, który bez najmniejszego drgnięcia powieki potrafił wbijać sobie w dłonie noże oraz chodzić po rozpalonych do
białości węglach.
Niestety, brytyjski naukowiec nie miał okazji tego zobaczyć, gdyż nastolatek niedługo przed swymi 14. urodzinami skoczył z dachu, doznając śmiertelnych urazów. Historia ta zainspirowała doktora Woodsa do dalszych poszukiwań ludzi, którzy zdają się w ogóle nie odczuwać bólu. Wkrótce w jego bazie danych pojawiły się nazwiska sześciorga innych dzieci z północnego Pakistanu, u których zdiagnozowano schorzenie medyczne nazywane wrodzoną obojętnością na ból.
Dzieci te pochodziły z trzech rodzin połączonych ze sobą więzami krwi. Miały od 4 do 14 lat. "Obojętność na ból została u nich zdiagnozowana we wczesnym dzieciństwie przy okazji badań pediatrycznych, a jej potwierdzenie odnajdywaliśmy w wywiadach z rodzicami" - opowiada Woods. "Dzieci miały liczne siniaki, bo nie bały się przewracać. Często przegryzały sobie przypadkowo język, ponieważ ich to nie bolało, a jedno po złamaniu nogi nie chciało wypoczywać, bo mimo urazu nie czuło dyskomfortu przy chodzeniu".
"Byliśmy doprawdy zdumieni, bo choć dzieci idealnie rozróżniały dotyk, czuły zimno czy ciepło, to pozostawały zupełnie obojętne na jakiekolwiek nieprzyjemne doznania" - opowiada Woods.
Choć dokładny mechanizm powstawania bólu lub obojętności na niego, mimo zachowania czucia kryje przed uczonymi jeszcze wiele tajemnic, odkrycie to już zostało uznane za prawdziwy przełom.
Niestety, brytyjski naukowiec nie miał okazji tego zobaczyć, gdyż nastolatek niedługo przed swymi 14. urodzinami skoczył z dachu, doznając śmiertelnych urazów. Historia ta zainspirowała doktora Woodsa do dalszych poszukiwań ludzi, którzy zdają się w ogóle nie odczuwać bólu. Wkrótce w jego bazie danych pojawiły się nazwiska sześciorga innych dzieci z północnego Pakistanu, u których zdiagnozowano schorzenie medyczne nazywane wrodzoną obojętnością na ból.
Dzieci te pochodziły z trzech rodzin połączonych ze sobą więzami krwi. Miały od 4 do 14 lat. "Obojętność na ból została u nich zdiagnozowana we wczesnym dzieciństwie przy okazji badań pediatrycznych, a jej potwierdzenie odnajdywaliśmy w wywiadach z rodzicami" - opowiada Woods. "Dzieci miały liczne siniaki, bo nie bały się przewracać. Często przegryzały sobie przypadkowo język, ponieważ ich to nie bolało, a jedno po złamaniu nogi nie chciało wypoczywać, bo mimo urazu nie czuło dyskomfortu przy chodzeniu".
"Byliśmy doprawdy zdumieni, bo choć dzieci idealnie rozróżniały dotyk, czuły zimno czy ciepło, to pozostawały zupełnie obojętne na jakiekolwiek nieprzyjemne doznania" - opowiada Woods.
Choć dokładny mechanizm powstawania bólu lub obojętności na niego, mimo zachowania czucia kryje przed uczonymi jeszcze wiele tajemnic, odkrycie to już zostało uznane za prawdziwy przełom.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję
Źródło dziennik.pl
Powiązane
Zobacz
|