Tarcza, jaką proponują Amerykanie, będzie chronić przede wszystkim Stany Zjednoczone. To, że może obronić także Europę, to mit - tłumaczy w DZIENNIKU Jurij Bałujewski, szef sztabu generalnego Rosji.
Amerykanie próbują przekonać Rosję i Europę, że globalny system obrony przeciwrakietowej jest wymierzony w Iran. Sekretarz obrony USA Robert Gates podczas spotkania
z władzami rosyjskimi mówił: "Podkreślam, że elementy tarczy antyrakietowej, które zamierzamy wybudować w Europie, nie są skierowane przeciwko Rosji ani żadnemu innemu
państwu". Powstaje tu natychmiast pytanie: w takim razie w kogo godzi tarcza? Pan sekretarz był łaskaw sam na nie odpowiedzieć w dalszej części przemówienia. "Tarcza jest
skierowana przeciwko potencjalnym agresorom na Bliskim Wschodzie i Azji Południowo-Wschodniej, których nieobliczalni przywódcy w każdej chwili mogą wykorzystać garstkę swoich rakiet
balistycznych". Taki oto jest punkt wyjścia dyskusji nad tym, czy tarcza antyrakietowa jest w ogóle potrzebna.
Amerykanie oficjalnie argumentowali konieczność zbudowania tarczy antyrakietowej, jeszcze na początku lat 80., obroną przed atakiem atomowym ze strony... Iraku, Iranu i Korei Północnej. Dziś z Irakiem sprawa jest jasna. Z kolei Korea Północna zdaje się skłaniać ku pokojowemu rozwiązaniu problemu. W takiej sytuacji nasi amerykańscy koledzy żyją w świecie, w którym źródłem całego zła jest wszechpotężny Iran. Mówiąc jednak poważnie: zarówno wtedy, jak i obecnie głośno mówi się o celach pozornych. Chyba nie trzeba nikogo przekonywać, iż 25 lat temu USA tak naprawdę nie widziały dla siebie śmiertelnego zagrożenia na Bliskim Wschodzie czy w dalekiej Azji Południowo-Wschodniej. Chodziło o zagwarantowanie Stanom Zjednoczonym stuprocentowego bezpieczeństwa przed rakietami sowieckimi i chińskimi. I nikt mnie nie przekona, że dziś podstawowy cel jest inny.
Kolejne dążenie, o którym się głośno nie mówi, a które pozostaje równie oczywiste, to utrzymanie wysokiego tempa wzrostu gospodarczego właśnie poprzez realizowanie gigantycznych inwestycji w sektorze wojskowym. Oto dwa faktyczne cele pomysłodawców i twórców tarczy antyrakietowej.
Dlatego kiedy Robert Gates próbuje nas przekonać do tego systemu, mówiąc o nowych zagrożeniach i wyzwaniach dla pokoju, chciałbym mu przypomnieć słowa prezydenta Władimira Putina wypowiedziane w Monachium, że największym zagrożeniem dziś są zbędne głowice atomowe, które pan Gates być może ukrywa pod poduszką. Innymi słowy, z naszego punktu widzenia największe potencjalne zagrożenia wynikają obecnie z nieprzemyślanej polityki Stanów Zjednoczonych. Również Europejczycy, delikatnie mówiąc, sceptycznie słuchają amerykańskich argumentów o konieczności budowy tarczy.
Sytuacja wygląda więc tak, że Stany Zjednoczone zamierzają zbudować na Starym Kontynencie gigantyczną jednostkę wojsk strategicznych swojej armii. Tymczasem nie sądzę, by Iran miał rozwiązywać swoje problemy za pomocą rakiet balistycznych, a gdyby nawet - dlaczego ewentualnie wrogie pociski miałyby być wycelowane w Europę? Dlaczego zatem dziś na Starym Kontynencie powstaje system, którego nie było nawet w najmroźniejszych latach zimnej wojny? Amerykanie ignorują podobne pytania i próbują wszystkich przekonać do tarczy argumentami w rodzaju, że jeśli wroga rakieta zostanie "unieszkodliwiona" pociskiem wystrzelonym z Polski, na Niemcy spadną odłamki wielkości 20 centymetrów. Gdyby rakietę zetrzeliła niemiecka obrona przeciwlotnicza, odłamki te miałyby pół metra. Wydaje się jednak, że ktoś, komu na głowę sypią się kawałki stali, nie będzie się zastanawiał, czy mają one 20, czy też 25 centymetrów. Pytamy więc po raz kolejny: po co i komu potrzebna jest ta tarcza?
Coraz więcej wskazuje na to, że ponowne podnoszenie tej kwestii ma coraz mniej sensu, gdyż Amerykanie już podjęli decyzję o budowie i wykonują wobec Europy jedynie grzecznościowe gesty. Zdają się mówić: "Panowie, tarczę i tak zbudujemy. Nie macie na to żadnego wpływu. Ale, żeby nie było wam przykro, możecie nam doradzić, czego powinnniśmy unikać przy pracach". Mam silne wrażenie, iż nie tylko rządy większości krajów europejskich, ale też ich obywatele coraz lepiej zdają sobie sprawę, że stają się zakładnikami w cudzej grze. Grze, w której wysokość wszystkich stawek ustalają Stany Zjednoczone, rachunki zaś przyjdzie płacić Europie. Krótko mówiąc, Amerykanie zamierzają stworzyć system obrony dla siebie, a nie dla Europy, przenosząc jednocześnie cały ciężar i odpowiedzialność za to na Stary Kontynent. Europa natomiast doskonale zdaje sobie z tego sprawę, a przy okazji zna dużo skuteczniejsze sposoby zapewnienia sobie bezpieczeństwa, wypracowane jeszcze w latach zimnej wojny. Przecież nawet wtedy najlepiej sprawdzała się strategia odstraszania i powstrzymywania, nie zaś naruszania równowagi.
Kuriozalne w tej całej sprawie jest zarzekanie się Amerykanów, że tarcza antyrakietowa ma też rzekomo chronić Rosję. Nasi koledzy zza Oceanu zaproponowali nam, iż roztoczą swe skrzydła również nad skrawkiem Federacji Rosyjskiej. Nie przypominam sobie jednak, abyśmy kiedykolwiek o to zabiegali, podobnie zresztą jak nie robiły tego państwa europejskie. Mimo to Stany Zjednoczone zaoferowały nam opiekę i nawet udział w realizacji całego projektu. Dotykamy w tym momencie ważnego problemu - współpracy wojskowej w dziedzinie obrony przeciwrakietowej Europy. Otóż jesteśmy całym sercem za taką współpracą. Podkreślam jednak raz jeszcze: współpracą przy wypracowaniu systemu obrony w przypadku ataku na Europę, a nie na Stany Zjednoczone!
Aby nie być posądzonym o gołosłowność, przypomnę, że Federacja Rosyjska już w roku 1994 zaproponowała Sojuszowi Północnoatlantyckiemu stworzenie takiego systemu dla Europy. Powstała wspólna grupa robocza, która wypracowała realne propozycje rozwiązań. W tej chwili natomiast USA proponują, byśmy te prace złożyli w ofierze - niby kamień węgielny - pod konstrukcję, której jedynym beneficjentem będą Stany. Nie muszę chyba mówić, że w takim projekcie na pewno nie weźmiemy udziału. Nie weźmiemy udziału w czymś, co jest wymierzone w nas. Rosja jest zwolennikiem współpracy w dziedzinie obrony przeciwrakietowej. Nikt nas nie będzie musiał przekonywać do projektu, którego celem jest ochrona naszych misji pokojowych. Nie zgodzimy się jednak nigdy na to, by przy zaangażowaniu naszych sił i środków powstała globalna tarcza broniąca wyłącznie Amerykanów.
Na koniec warto zwrócić uwagę Europejczyków na techniczny aspekt tarczy antyrakietowej. A konkretnie na systemy rakietowe, jakie stosują Amerykanie. Otóż, o ile mi wiadomo, armia USA chce zamontować w Polsce system PAK 3. Model ten został opracowany na początku lat 90. Po raz pierwszy był testowany w czasie wojny w Zatoce Perskiej, a następnie w roku 2003 podczas inwazji na Irak. Mam nadzieję, że moi koledzy po fachu ze Stanów Zjednoczonych wybaczą tę drobną złośliwość, ale mogę bez cienia wątpliwości ogłosić, iż system ten nie zdał egzaminu. Trudno bowiem mówić o skuteczności broni, jeśli omyłkowo ostrzeliwała ona samoloty koalicji i reagowała na nieistniejące zagrożenia rakietowe. I to właśnie taką broń Amerykanie chcą umieścić w Europie Środkowej! Będąc na miejcu szefów rządów państw europejskich, poważnie bym się zastanowił, czy nie zainwestować od razu w równoległy system, który by chronił ich przed tym pierwszym - amerykańskim.
Mówiąc jednak poważnie, mam wrażenie, że Amerykanie zamierzają najpierw jak najszybciej zamontować w Polsce rakiety, a następnie usuwać usterki. Dla własnego bezpieczeństwa Europa powinna zażądać, by USA przeprowadziły testy przydatności systemów PAK 3 do potencjalnych zadań. Nieskromnie przypomnę, że system antyrakietowy chroniący Moskwę przeszedł setki prób w rozmaitych warunkach, zanim zdecydowano się na jego montaż. Nie muszę dodawać, że jest dużo skuteczniejszy niż jego amerykański odpowiednik.
W ostatnich dniach pojawiało się wiele pytań i spekulacji, czy Rosja wymierzy swoje pociski atomowe w elementy tarczy antyrakietowej w Polsce i Czechach. Jako szef sztabu generalnego mogę z całą odpowiedzialnością oświadczyć, iż jeśli uznamy, że elementy tarczy antyrakietowej stanowią zagrożenie dla naszego bezpieczeństwa, rzecz jasna weźmiemy je na cel. Kwestią otwartą pozostaje tylko to, czy będą to rakiety jądrowe, czy też konwencjonalne. Wszystko zależy od naszej oceny zagrożenia.
Jurij Bałujewski - (ur. 1947) rosyjski generał-pułkownik, pierwszy wiceminister obrony Rosji i szef sztabu sił zbrojnych. W 1970 r. ukończył wyższą szkołę wojskową w Leningradzie (obecnie St. Petersburg), a w 1980 Akademię Wojskową im. Frundzego. Od 19 lipca 2004 r. pełni funkcję szefa sztabu generalnego sił zbrojnych Federacji Rosyjskiej, jest też członkiem Rady Bezpieczeństwa
Amerykanie oficjalnie argumentowali konieczność zbudowania tarczy antyrakietowej, jeszcze na początku lat 80., obroną przed atakiem atomowym ze strony... Iraku, Iranu i Korei Północnej. Dziś z Irakiem sprawa jest jasna. Z kolei Korea Północna zdaje się skłaniać ku pokojowemu rozwiązaniu problemu. W takiej sytuacji nasi amerykańscy koledzy żyją w świecie, w którym źródłem całego zła jest wszechpotężny Iran. Mówiąc jednak poważnie: zarówno wtedy, jak i obecnie głośno mówi się o celach pozornych. Chyba nie trzeba nikogo przekonywać, iż 25 lat temu USA tak naprawdę nie widziały dla siebie śmiertelnego zagrożenia na Bliskim Wschodzie czy w dalekiej Azji Południowo-Wschodniej. Chodziło o zagwarantowanie Stanom Zjednoczonym stuprocentowego bezpieczeństwa przed rakietami sowieckimi i chińskimi. I nikt mnie nie przekona, że dziś podstawowy cel jest inny.
Kolejne dążenie, o którym się głośno nie mówi, a które pozostaje równie oczywiste, to utrzymanie wysokiego tempa wzrostu gospodarczego właśnie poprzez realizowanie gigantycznych inwestycji w sektorze wojskowym. Oto dwa faktyczne cele pomysłodawców i twórców tarczy antyrakietowej.
Dlatego kiedy Robert Gates próbuje nas przekonać do tego systemu, mówiąc o nowych zagrożeniach i wyzwaniach dla pokoju, chciałbym mu przypomnieć słowa prezydenta Władimira Putina wypowiedziane w Monachium, że największym zagrożeniem dziś są zbędne głowice atomowe, które pan Gates być może ukrywa pod poduszką. Innymi słowy, z naszego punktu widzenia największe potencjalne zagrożenia wynikają obecnie z nieprzemyślanej polityki Stanów Zjednoczonych. Również Europejczycy, delikatnie mówiąc, sceptycznie słuchają amerykańskich argumentów o konieczności budowy tarczy.
Sytuacja wygląda więc tak, że Stany Zjednoczone zamierzają zbudować na Starym Kontynencie gigantyczną jednostkę wojsk strategicznych swojej armii. Tymczasem nie sądzę, by Iran miał rozwiązywać swoje problemy za pomocą rakiet balistycznych, a gdyby nawet - dlaczego ewentualnie wrogie pociski miałyby być wycelowane w Europę? Dlaczego zatem dziś na Starym Kontynencie powstaje system, którego nie było nawet w najmroźniejszych latach zimnej wojny? Amerykanie ignorują podobne pytania i próbują wszystkich przekonać do tarczy argumentami w rodzaju, że jeśli wroga rakieta zostanie "unieszkodliwiona" pociskiem wystrzelonym z Polski, na Niemcy spadną odłamki wielkości 20 centymetrów. Gdyby rakietę zetrzeliła niemiecka obrona przeciwlotnicza, odłamki te miałyby pół metra. Wydaje się jednak, że ktoś, komu na głowę sypią się kawałki stali, nie będzie się zastanawiał, czy mają one 20, czy też 25 centymetrów. Pytamy więc po raz kolejny: po co i komu potrzebna jest ta tarcza?
Coraz więcej wskazuje na to, że ponowne podnoszenie tej kwestii ma coraz mniej sensu, gdyż Amerykanie już podjęli decyzję o budowie i wykonują wobec Europy jedynie grzecznościowe gesty. Zdają się mówić: "Panowie, tarczę i tak zbudujemy. Nie macie na to żadnego wpływu. Ale, żeby nie było wam przykro, możecie nam doradzić, czego powinnniśmy unikać przy pracach". Mam silne wrażenie, iż nie tylko rządy większości krajów europejskich, ale też ich obywatele coraz lepiej zdają sobie sprawę, że stają się zakładnikami w cudzej grze. Grze, w której wysokość wszystkich stawek ustalają Stany Zjednoczone, rachunki zaś przyjdzie płacić Europie. Krótko mówiąc, Amerykanie zamierzają stworzyć system obrony dla siebie, a nie dla Europy, przenosząc jednocześnie cały ciężar i odpowiedzialność za to na Stary Kontynent. Europa natomiast doskonale zdaje sobie z tego sprawę, a przy okazji zna dużo skuteczniejsze sposoby zapewnienia sobie bezpieczeństwa, wypracowane jeszcze w latach zimnej wojny. Przecież nawet wtedy najlepiej sprawdzała się strategia odstraszania i powstrzymywania, nie zaś naruszania równowagi.
Kuriozalne w tej całej sprawie jest zarzekanie się Amerykanów, że tarcza antyrakietowa ma też rzekomo chronić Rosję. Nasi koledzy zza Oceanu zaproponowali nam, iż roztoczą swe skrzydła również nad skrawkiem Federacji Rosyjskiej. Nie przypominam sobie jednak, abyśmy kiedykolwiek o to zabiegali, podobnie zresztą jak nie robiły tego państwa europejskie. Mimo to Stany Zjednoczone zaoferowały nam opiekę i nawet udział w realizacji całego projektu. Dotykamy w tym momencie ważnego problemu - współpracy wojskowej w dziedzinie obrony przeciwrakietowej Europy. Otóż jesteśmy całym sercem za taką współpracą. Podkreślam jednak raz jeszcze: współpracą przy wypracowaniu systemu obrony w przypadku ataku na Europę, a nie na Stany Zjednoczone!
Aby nie być posądzonym o gołosłowność, przypomnę, że Federacja Rosyjska już w roku 1994 zaproponowała Sojuszowi Północnoatlantyckiemu stworzenie takiego systemu dla Europy. Powstała wspólna grupa robocza, która wypracowała realne propozycje rozwiązań. W tej chwili natomiast USA proponują, byśmy te prace złożyli w ofierze - niby kamień węgielny - pod konstrukcję, której jedynym beneficjentem będą Stany. Nie muszę chyba mówić, że w takim projekcie na pewno nie weźmiemy udziału. Nie weźmiemy udziału w czymś, co jest wymierzone w nas. Rosja jest zwolennikiem współpracy w dziedzinie obrony przeciwrakietowej. Nikt nas nie będzie musiał przekonywać do projektu, którego celem jest ochrona naszych misji pokojowych. Nie zgodzimy się jednak nigdy na to, by przy zaangażowaniu naszych sił i środków powstała globalna tarcza broniąca wyłącznie Amerykanów.
Na koniec warto zwrócić uwagę Europejczyków na techniczny aspekt tarczy antyrakietowej. A konkretnie na systemy rakietowe, jakie stosują Amerykanie. Otóż, o ile mi wiadomo, armia USA chce zamontować w Polsce system PAK 3. Model ten został opracowany na początku lat 90. Po raz pierwszy był testowany w czasie wojny w Zatoce Perskiej, a następnie w roku 2003 podczas inwazji na Irak. Mam nadzieję, że moi koledzy po fachu ze Stanów Zjednoczonych wybaczą tę drobną złośliwość, ale mogę bez cienia wątpliwości ogłosić, iż system ten nie zdał egzaminu. Trudno bowiem mówić o skuteczności broni, jeśli omyłkowo ostrzeliwała ona samoloty koalicji i reagowała na nieistniejące zagrożenia rakietowe. I to właśnie taką broń Amerykanie chcą umieścić w Europie Środkowej! Będąc na miejcu szefów rządów państw europejskich, poważnie bym się zastanowił, czy nie zainwestować od razu w równoległy system, który by chronił ich przed tym pierwszym - amerykańskim.
Mówiąc jednak poważnie, mam wrażenie, że Amerykanie zamierzają najpierw jak najszybciej zamontować w Polsce rakiety, a następnie usuwać usterki. Dla własnego bezpieczeństwa Europa powinna zażądać, by USA przeprowadziły testy przydatności systemów PAK 3 do potencjalnych zadań. Nieskromnie przypomnę, że system antyrakietowy chroniący Moskwę przeszedł setki prób w rozmaitych warunkach, zanim zdecydowano się na jego montaż. Nie muszę dodawać, że jest dużo skuteczniejszy niż jego amerykański odpowiednik.
W ostatnich dniach pojawiało się wiele pytań i spekulacji, czy Rosja wymierzy swoje pociski atomowe w elementy tarczy antyrakietowej w Polsce i Czechach. Jako szef sztabu generalnego mogę z całą odpowiedzialnością oświadczyć, iż jeśli uznamy, że elementy tarczy antyrakietowej stanowią zagrożenie dla naszego bezpieczeństwa, rzecz jasna weźmiemy je na cel. Kwestią otwartą pozostaje tylko to, czy będą to rakiety jądrowe, czy też konwencjonalne. Wszystko zależy od naszej oceny zagrożenia.
Jurij Bałujewski - (ur. 1947) rosyjski generał-pułkownik, pierwszy wiceminister obrony Rosji i szef sztabu sił zbrojnych. W 1970 r. ukończył wyższą szkołę wojskową w Leningradzie (obecnie St. Petersburg), a w 1980 Akademię Wojskową im. Frundzego. Od 19 lipca 2004 r. pełni funkcję szefa sztabu generalnego sił zbrojnych Federacji Rosyjskiej, jest też członkiem Rady Bezpieczeństwa
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję
Źródło dziennik.pl
Zobacz
|