Świat polskiej muzyki w żałobie. Zmarła wybitna sopranistka Barbara Nieman

Barbara Nieman pochodziła z Wileńszczyzny. Dzieciństwo i wczesną młodość spędziła w Olsztynie i tam, w średniej szkole muzycznej kształciła głos pod kierunkiem Marii Stankowej. Studia wokalne ukończyła w warszawskiej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w klasie Ady Sari (1959). Otrzymała też wówczas wyróżnienie na Międzynarodowym Konkursie Śpiewaczym w Wiedniu; na Konkursie Wokalnym w Tuluzie uzyskała  srebrny medal (1964). Jako stypendystka Ministerstwa Kultury i Sztuki uczestniczyła w kursie mistrzowskim dla śpiewaków organizowanych przez La Scalę w Mediolanie.

Zmarł popularny muzyk, legenda polskiej sceny. "Informacja przyszła jak grom"

Zobacz również

Wybitne role Barbary Nieman

W 1959 roku przyjęto ją do zespołu solistów Opery Warszawskiej i związana z tą sceną pozostała do końca kariery  (1990). Jeszcze w tymczasowej siedzibie Opery w gmachu "Romy" debiutowała jako Zofia w Halce Moniuszki i partię tę wykonywała ponad dwadzieścia lat. Otrzymywała od razu ważne role, jak Ksenia w „Borysie Godunowie” Musorgskiego i Panna Ewa w „Hrabinie” Moniuszki (1960). Teatr Wielki przypomina w biogramie artystki, że dysponowała ona niebywale pięknym sopranem lirycznym, typu lirico spinto, lecz posiadała też sprawność koloratury, toteż obok Panny Ewy odtwarzała Gildę w „Rigoletto” Verdiego (od 1961) i Hannę w „Strasznym dworze” Moniuszki (od 1964). „Znajdujemy ją w także w obsadach +Carmen+ Bizeta (od 1961) i +Aidy+ Verdiego (od 1962) w drobniejszych partiach Frasquity i Kapłanki. Lecz już za dyrekcji Bohdana Wodiczki była rzeczywiście posągową boginią Dianą w +Ifigenii na Taurydzie+ Glucka (1962), poruszającą swym śpiewem Antonią w +Opowieściach+ Hoffmanna Offenbacha (od 1963) i zrozpaczoną Doną Anną w +Don Juanie+ Mozarta (od 1963). Wzięła udział w uroczystościach otwarcia odbudowanego Teatru Wielkiego śpiewając Zofię w +Halce+ (21 XI 1965)” - podaje teatr.   

Fani w żałobie - był głosem Królika Bugsa i Kaczora Daffy’ego. Eric Bauza nie żyje

Zobacz również

Barbara Nieman - niezapomniana wykonawczyni partii Desdemony

"Śliczna, pełna scenicznego wdzięku, lecz zdolna też do dramatycznego wyrazu, już na nowej, wielkiej scenie stworzyła niezapomniane, nierzadko premierowe, a potem wielekroć ponawiane role Małgorzaty w +Fauście+ Gounoda (1966), Mimi w +Cyganerii+ Pucciniego i Tatiany w +Eugeniuszu Onieginie+ Czajkowskiego (1967) oraz Hrabiny w +Weselu Figara+ Mozarta (1970) i Poppei w +Koronacji Poppei+ Monteverdiego (1971). Jednak kulminacją tych lat stała się jej Desdemona w +Otellu+ Verdiego (1969). Wykreowana  tam przez nią postać i sposób śpiewu unosiły (wraz z innymi solistami) to znakomite przedstawienie na wyżyny teatru operowego. Cechowała ją wokalna wszechstronność, toteż przychodziło jej na warszawskiej scenie obdarzać swym głosem osoby rozmaite" - napisano w biogramie artystki na stronach Teatru Wielkiego Opery Narodowej. 

Barbara Nieman była żoną znanego dyrygenta Stefana Rachonia

Była żoną znanego dyrygenta Stefana Rachonia, i z jego orkiestrą radiową wykonywała często muzykę lżejszą i operetkową, co przysparzało jej popularności wśród melomanów. "Toteż z ujmującym czarem wcielała się w postać Rozalindy w +Zemście nietoperza+ Straussa (1987) pod batutą zaproszonego do przygotowania tej premiery w TW męża, i tą właśnie rolą pożegnała scenę (1990). Jej bogaty i ciepły w barwie sopran należał z pewnością do najpiękniejszych głosów, jakie rozbrzmiewały w Teatrze Wielkim. Potwierdzają to rejestracje live przedstawień z jej udziałem” - podaje teatr.  Po odejściu z teatru podjęła pracę pedagoga w średniej szkole muzycznej w Warszawie.