(1895 - 1952)

Paul Éluard, właściwie Eugene Émile Paul Grindel, był wybitnym poetą francuskim. Początkowo fascynował się dadaizmem, następnie współtworzył ruch surrealistyczny we Francji, był jednym z najbliższych przyjaciół André Bretona. Z tego okresu pochodzi tom "Capitale de la douleur" (1926), a z niego większość prezentowanych dzisiaj wierszy. W tym samym roku wstąpił wraz z Luisem Aragonem i Bretonem do Komunistycznej Partii Francji, z której go wykluczono w 1931 roku za zbyt radykalną rewolucyjność. W latach II wojny światowej działał w ruchu oporu i pisał poezję zaangażowaną. W 1948 roku wraz z Pablem Picasso wystąpił na międzynarodowym kongresie we Wrocławiu.

p

Nagość prawdy

>>Dobrze wiem<<

Rozpacz nie ma szkrzydeł,
Miłość też nie,
Nie ma twarzy,
Nie mówią,
Nie ruszam się,
Nie patrzę na nie,
Nie rozmawiam z nimi
Lecz jestem równie żywy jak moja miłość i jak moja rozpacz.






Nic

Reklama

On stawia ptaka na stole i zamyka okiennice.
Czesze się, włosy w jego dłoniach są delikatniejsze
niż ptak.

*
Ona mówi przyszłość. A ja jestem zobowiązany to sprawdzić.
*
Stłuczone serce, obolała dusza, rozbite ręce,
siwe włosy, więźniowie, cała woda
jest na mnie niczym odkryta rana.




Starzeć się

Cień śniegu
Serce białe, krew nędzna, serce dziecka.
Dzień.
Zawsze jest dzień słońca i dzień
chmur.
Niebo, otwarte ramiona, gościna
Dla nieba.





Rzeka

Rzeka, którą mam pod językiem,
Woda nie do wyobrażenia, mój mały statek,
I - zasłony zaciągnięte - rozmawiajmy.

przeł. Piotr Sobolczyk