Dzisiejszy numer "Europy" ilustrują prace prezentowane na wystawie "Polski plakat teatralny. Przegląd subiektywny", odbywającej się w Instytucie Teatralnym w Warszawie. Na ekspozycję, którą będzie można oglądać do 30 września, składa się około 300 powojennych prac polskich artystów.
Plakat teatralny jest często uznawany za arystokrację sztuki plakatowej. Stanowi dla artysty szczególne wyzwanie: z jednej strony jest w pewnym sensie reklamą, obietnicą tego co widz zobaczy na scenie, z drugiej - nie może sprowadzać się do banalnego odmalowania tytułu przedstawienia. Musi, operując niedomówieniem, emocją i niebanalnym przekazem, uchwycić samą istotę sztuki.
Prace zebrane w Instytucie Tetralnym obejmują okres powstania i rozkwitu słynnej na całym świecie "polskiej szkoły plakatu". Terminu tego używa się dla określenia prac, które tworzone były przez polskie środowisko graficzne od lat pięćdziesiątych, kiedy dzięki odwilży politycznej poszerzyły się możliwości repertuarowe i nastąpiło otwarcie na awangardę rodzimą i światową. Z pewnymi modyfikacjami, szkoła ta rozwijała się dalej aż do lat siedemdziesiątych, choć i dziś mówimy o kontynuatorach, czy spadkobiercach niektórych jej idei i nurtów plastycznych. Wśród twórców należących do "polskiej szkoły plakatu" wymienić należy Henryka Tomaszewskiego czy Jana Sawkę, których prace również można oglądać na wystawie.
Plakaty prezentujemy dzięki uprzejmości Instytutu Teatralnego w Warszawie.
