Galperyn urodził się 18 maja 1929 r. w Warszawie. Miał dziesięć lat, kiedy wybuchła II wojna światowa.
W czasie okupacji wraz z rodziną mieszkał w centrum Warszawy. - mówił Zbigniew Galperyn w wywiadzie udzielonym Polskiej Agencji Prasowej w 2018 r.
Swoją konspiracyjną służbę rozpoczął jako harcerz, podobnie jak wielu innych młodych ludzi. - - wspominał Galperyn i dodał, że udało mu się "przekonać" swoich dowódców, że jest starszy. - – opowiadał.
Podczas Powstania Warszawskiego służył jako jeden z ponad 400-450 żołnierzy w Batalionie Chrobry I. Walczył m.in. na Woli i Starym Mieście; ranny został w Pasażu Simonsa - reducie blokującej Niemcom dostęp do Starego Miasta.
"Najcenniejsze jest życie, ale wszyscy chcieli walczyć"
- - ocenił Galperyn. - - podkreślił.
Po kapitulacji znalazł się w niewoli niemieckiej. Wyjechał z Warszawy razem z rannymi; dotarł do szpitala w Milanówku.
Następnie przebywał w Krakowie. Po wojnie początkowo pracował w zakładzie rzemieślniczym w Skolimowie. W 1950 r. zdał egzamin maturalny, następnie studiował na Uniwersytecie Warszawskim. Pracował jako ekonomista, był zatrudniony m.in. przy odbudowywaniu Skopje po trzęsieniu ziemi w 1963 r.
Zbigniew Galperyn pełnił funkcję sekretarza i wiceprezesa Towarzystwa Urbanistów Polskich. Był również zaangażowany w działalność społeczną i kombatancką. Był wiceprezesem Zarządu Głównego Związku Powstańców Warszawy. Był podpułkownikiem Wojska Polskiego w stanie spoczynku.
Został odznaczony Krzyżem Walecznych (1944), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2006), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2014), Medalem Pro Patria (2012), Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec (2015), a także odznaką "Weteran Walk o Wolność i Niepodległość Ojczyzny". Został również uhonorowany Nagrodą Miasta Stołecznego Warszawy.
Zmarł 23 września, w wieku 92 lat.
