1885-1972
Poeta amerykański, który podobnie jak jego rodak T.S. Eliot wywarł największy wpływ na poezję XX wieku. Po ukończeniu studiów romanistycznych w swej ojczyźnie przeniósł się do Europy. Rozwijał nowe kierunki w poezji, nawiązując jednocześnie do dawnych form literackich. Będąc antysemitą i człowiekiem wrogo nastawionym do ekonomii kapitalistycznej, związał się z włoskim faszyzmem.
Po wojnie oskarżony przez Amerykanów o zdradę stanu, ostatecznie został umieszczony w szpitalu psychiatrycznym, który opuścił dopiero w 1958 roku. Resztę życia spędził we Włoszech u swej córki.
p
Ty i twój umysł, to nasze Sargassowe Morze**
Londyn otacza ciebie od dwudziestu lat;
Świetne statki płaciły tobie tym lub owym:
Ideą, starą plotką, okruchem wszelkiego rodzaju,
Osobliwym kryształem wiedzy, niejasnej wartości towarem.
Wielkie umysły szukały ciebie - z braku kogoś innego.
Byłaś zawsze na drugim miejscu. To tragiczne?
Nie. To mniej smutne od zwykłych rozwiązań:
Tępy mąż, nudziarz i pantoflarz,
Przeciętny umysł - biedniejszy co rok o myśl jedną.
O! ty jesteś cierpliwa. Widziałem siedziałaś
Godzinami, kiedy coś mogło tu nadpłynąć!
Teraz Ty płacisz. O tak, płacisz hojnie.
Jesteś dość zajmująca, odwiedzają ciebie
I unoszą osobliwą zdobycz:
Wyłowione trofea; jakiś dziwny pomysł; fakt
Wiodący donikąd; jedną lub dwie opowieści,
Brzemienne mandragorą albo też czymś innym,
Użyteczne pozornie, lecz nigdy naprawdę,
Jak mebel, który nigdzie nie pasuje, a wszędzie zawadza,
Sprawy, które na kanwie dnia nie znajdą swej godziny:
Zaśniedziały, zbytkowny, stary piękny rupieć,
Posążek bóstwa, rzadkie inkrustacje, bursztyn,
Oto twoje bogactwa, nieprzebrany skład; jednak
Mimo morskiej ławicy sezonowych zbiorów,
Dziwnego drewna na wpół zbutwiałego i nowych świecideł
- Tonących wolno w różnorodnych światłach i głębinach -
Nic, nic tam nie ma! I w całości, i w szczególe,
Nic, co jest tylko twoje.
A jednak to ty.
* Portret kobiety
** Morze Sargassowe stanowi część Oceanu Atlantyckiego; charakterystyczne dla tego morza jest wielkie skupisko gronorostów, zwanych również morzypłami (gronorosty - łac. sargassum).
Drzewo wstąpiło w moje dłonie,
Soki wpłynęły w me ramiona,
Drzewo wyrosło w moich piersiach
- Koroną w dół,
Gałęzie wyrastają ze mnie jak ramiona.
Drzewem jesteś,
Mchem jesteś,
Jesteś fiołkami i wiatrem nad nimi.
Dzieckiem - tak wysokim - jesteś,
A wszystko to jest szaleństwem dla świata.
W przelocie oparła się o mnie,
Jak jaskółka o ścianę w podmuchu wiatru;
A oni mówią o kobietach Swinburne'a,
O spotkaniu pasterki z Guidonem
O kokotach Baudelaire'a.
