Dzisiaj Cezary Michalski i Rafał Matyja dowodzą, że antykomunizm jest już tylko poręcznym instrumentem, a nie realnie wyznawaną tożsamością. Oczywiście pretekstem do tych rozważań jest poniedziałkowa debata. Dziś już wiemy, że będą następne, ale przez dwa tygodnie obserwowaliśmy spektakl jednostronnego wzmacniania postkomunistów. Kaczyński wiedział, że wynosi do góry Kwaśniewskiego, i chciał tego. Wiedział również, że wszyscy - w tym także PiS-owski elektorat - rozumieją istotę tej gry, w której chodzi tylko o to, żeby ubyło głosów Tuskowi. Mamy zatem "historyczny kompromis" w lustrzanym odbiciu. Dawniej Kaczyński zarzucał solidarnościowej lewicy, że używa PZPR do walki z prawicą, dziś robi to samo. Razem z Kwaśniewskim demontuje poparcie dla Platformy.
Nie piszę tego po to, by premiera krytykować. Jednak warto dostrzec rangę wydarzenia. Dostrzec symbolikę czegoś, co - trzymając się dawnej antykomunistycznej przesady - nazwać można prawicową Magdalenką. Najciekawsza w tym wydarzeniu jest łatwość, z jaką PiS-owskie zaplecze zaakceptowało ten fakt. Nie odezwały się nawet największe jastrzębie - Jan Olszewski, Antoni Macierewicz czy były lider Ligi Republikańskiej Mariusz Kamiński.
Nie wiem, czy Kaczyński wyczuł zmiany, jakie zaszły w antykomunistycznych szeregach, czy też to właśnie swoim posunięciem nagle przesunął granicę antykomunistycznej surowości. Bez względu na interpretację, otrzymujemy ten sam rezultat - PO od poniedziałku wie już, że dziś można więcej. Że skoro elektorat PiS-owski zaakceptował tak ostentacyjny gest wobec Kwaśniewskiego, to elektorat PO wytrzyma jeszcze więcej.
Stwierdzenie, że Kaczyński sam wpycha PO do koalicji z LiD, może jest przesadą. Ale naprawdę lider PiS robi dużo, by ułatwić Tuskowi podjęcie takiej decyzji.
