Choć pierwsze próby telewizji w Polsce rozpoczęto już pod koniec lat 30. ubiegłego wieku, . Nadawano z eksperymentalnego studia, które mieściło w Warszawie przy ulicy Ratuszowej. Stały w nim raptem dwie kamery, prosty mikser, mikrofony i wzmacniacze. Studio było skromnie oświetlone. Cały w Instytucie Łączności, któremu podlegało studio.
Również warunki pracy nie należały do komfortowych. Prymitywne oświetlenie powodowało, że . "Temperatura dochodziła nawet do 50 stopni Celsjusza. Nie było łatwo. Tym bardziej, że początkowo wszystkie programy szły na żywo, nie było sprzętu do nagrywania" - mówi pierwsza w Polsce operatorka kamery Wanda Siwicka. Dlatego nie ma zachowanego pierwszego przekazu telewizyjnego.
>>>Zobacz czołówkę kultowej "Kobry"
Telewizja rozwijała się jednak błyskawicznie. Już rok później było znacznie nowocześniej. Nowe studio w dawnym budynku Banku Spółek Zarobkowych było cztery razy większe. Pojawiła się dodatkowa kamera i telekino potrzebne do emisji filmów. . Mieli już na czym - Warszawskie Zakłady Telewizyjne rozpoczęły montaż telewizorów "Wisła" na rosyjskiej licencji. W 1955 roku w stolicy było około 10 tysięcy odbiorników.
"Udało się sprowadzić pierwszy wóz transmisyjny z angielskiej fabryki PYE. Mieliśmy dzięki temu własne studio na kółkach. Służył głównie do robienia transmisji imprez sportowych ze Stadionu X-lecia. Zdobycie wozu nie było łatwe, nie mieliśmy dewiz. Ale jeden z ówczesnych dyrektorów " - wspomina Siwicka.
Nowy sprzęt pozwolił rozwinąć program dla spragnionych widzów. W poniedziałki nadawano Teatr Telewizji. . Wtedy narodził się Hans Kloss. Po sukcesie widowiska o jego przygodach, odpowiadając na zapotrzebowanie widzów, zdecydowano się nakręcić pierwszy polski serial - "Stawka większa niż życie”.
>>>Obejrzyj studyjnego "Klossa"
Codzienny program ruszył na początku 1960 roku. Wkrótce też powstały pierwsze ośrodki regionalne. Dziewięć lat później pojawił się drugi program, a wraz z nim .
