Paweł Piskorski był prezydentem Warszawy w latach 1999-2002. "W czasie jego rządów zarzucano oddanie gruntów budowlanych spółdzielni mieszkaniowej Dembud, którą kierowali jego dawni koledzy oraz nieprawidłowości przy przetargach na budowę Mostu Świętokrzyskiego i Trasy Siekierkowskiej" - podaje wprost.pl. Ale dziś Piskorski zaprzecza, że oddał jakiekolwiek grunty budowlane. "Za czasów mojej prezydentury spółdzielnia Dembud wygrała jeden przetarg na grunt budowlany na warszawskiej Woli, przebijając wielokrotnie ofertę cenową konkurentów" - twierdzi Piskorski.

Lech Kaczyński oskarżał go też o stworzenie tzw. układu warszawskiego. Piskorski był również posłem I (1991-1993), III i IV (1997-2004) kadencji, a w 2004 został został wybrany posłem do Parlamentu Europejskiego z ramienia PO.

Od zeszłego roku Piskorski nie jest już działaczem Platformy. Został usunięty z partii, po tym jak ukazały się artykuły prasowe o tym, że kupił wraz z żoną ponad 320 hektarów ziemi w Słoninie pod zalesienie za 1 250 000 zł. A kwota, wedle doniesień medialnych, przewyższała wartość środków zadeklarowanych przez europosła w oświadczeniu majątkowym za rok 2005. "Ziemię kupiłem w drodze otwartego przetargu za najwyższą cenę, zaś pochodzenie wydanych na tem zakup środków wielokrotnie wykazywałem i dokumentowałem na forum publicznym" - tłumaczy Paweł Piskorski. Mimo to Zarząd Krajowy PO zdecydował o wykluczeniu Pawła Piskorskiego z partii.

Waldemar Dubaniowski - był szefem kancelarii prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego. W ramach struktur Urzędu Pełnomocnika Rządu ds. Integracji Europejskiej i Pomocy Zagranicznej oraz Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów zajmował się problematyką związaną z integracją europejską. W latach 1996-1998 był dyrektorem Zespołu Gabinetu Prezydenta RP, a następnie - do 2003 r. - członkiem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.

Marek Ungier do1990 roku był członkiem PZPR, od 1990 członek SdRP (wchodził w skład kierownictwa), a następnie SLD. W latach 1987-1991 dyrektor departamentu w Komitecie Młodzieży i Kultury Fizycznej. W latach 90. sprawował funkcje prezesa Zarządu Biura Turystyki Młodzieży Juventur S.A (1992 - 1993), zasiadał w kilku radach nadzorczych spółek holdingu Juventur i Towarzystwa Ubezpieczeń Turystycznych ATU.

Powołany na Sekretarza Stanu - Szefa Gabinetu Prezydenta RP 23 grudnia 1995 i ponownie 23 grudnia 2000. W grudniu 2004 r. podał się do dymisji po doniesieniach prasy o warunkowym umorzeniu sprawy oskarżonego o prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwym jego syna Krzysztofa, już wcześniej skazanego na więzienie w zawieszeniu za podobne przestępstwo.

Wcześniej przypomniano prokuratorski zarzut wobec Marka Ungiera z 1998 roku o działanie na szkodę spółki Juventur. Prokuratura jednak nie zdołała wezwać go na przesłuchanie i sprawa uległa przedawnieniu.

Tadeusz Mazowiecki jest politykiem związanym pierwotnie z Unią Demokratyczną, później Unią Wolności, obecnie Partią Demokratyczną - demokraci.pl. Był pierwszym premier III Rzeczypospolitej w latach 1989-1991. Potem Mazowiecki przewodniczył wyłonionej z ROAD Unii Demokratycznej (późniejszej Unii Wolności), od 1995 - był jej honorowym przewodniczącym.

Reklama

W 1992 został Specjalnym Wysłannikiem ONZ w Bośni i Hercegowinie – zrezygnował z tej funkcji w 1995 na skutek bezczynności wielkich mocarstw wobec zbrodni wojennych dokonywanych w czasie wojny w Bośni, głównie zamordowania w Srebrenicy przez wojska Republiki Serbskiej w Bośni kilku tysięcy muzułmańskich mężczyzn i chłopców. Ogłosił raport w sprawie łamania praw człowieka przez wszystkie strony konfliktu. Był posłem na Sejm RP I, II i III kadencji (UD, potem UW).

W 1997 przedstawił w Zgromadzeniu Narodowym kompromisów preambułę do Konstytucji RP (napisaną wcześniej przez twórców "Tygodnika Powszechnego"), która umożliwiła jej przeprowadzenie przez Zgromadzenie Narodowe. W listopadzie 2002 odszedł z Unii Wolności, przeciwstawiając się porzuceniu przez Unię międzynarodówki chadeckiej oraz wejściu w koalicję wyborczą z SLD - a później samorządową z "Samoobroną" - w województwie warmińsko-mazurskim.

W 2005 został jednym ze współzałożycieli Partii Demokratycznej - demokraci.pl - utworzonej przez poszerzenie dawnej Unii Wolności o działaczy młodego pokolenia i kilku polityków lewicowych. Był liderem listy parlamentarnej tej partii w wyborach parlamentarnych 2005 w okręgu warszawskim i uzyskał 30143 głosy. Najwięcej głosów zdobył w Żoliborzu, a najmniej w Rembertowie. Do 2006 był przewodniczącym jej Rady Politycznej.









Bronisław Geremek w latach 1997-2000 był ministrem spraw zagranicznych. Przez rok przewodniczył Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie. W Sejmie III kadencji kierował sejmową Komisją Prawa Europejskiego. W latach 2000-2001 był szefem Unii Wolności. A w 2004 r. został wybrany z komitetu Unii Wolności na posła Parlamentu Europejskiego. W latach 1987-1989 przewodniczył Komisji Reform Politycznych Komitetu Obywatelskiego, która przygotowała koncepcje pokojowych przemian demokratycznych w Polsce.

Geremek odegrał dużą rolę w czasie obrad tzw. Okrągłego Stołu z władzami PRL w 1989 r., które doprowadziły do wyborów parlamentarnych w Polsce i powstania sejmu kontraktowego. Będąc od 1989 r. posłem na Sejm RP, prof. Geremek przewodniczył m.in. Sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych (1989-1997), Komisji Konstytucyjnej (1989-1991). Należał do założycieli Unii Demokratycznej (potem Unii Wolności) i był przewodniczącym klubu parlamentarnego tej partii 1990-1997. Po wyborach parlamentarnych w 1991 r. prezydent Lech Wałęsa powierzył mu sformowanie nowego rządu; po niepowodzeniu tej misji premierem został Jan Olszewski.

Andrzej Olechowski był wiceprezesem NBP, wiceministrem w resorcie współpracy gospodarczej z zagranicą w rządzie Jana Krzysztofa Bieleckiego, a następnie ministrem finansów w rządzie Jana Olszewskiego. Po złożeniu dymisji z tego stanowiska pełnił w latach 1992-93 i 1995 funkcję doradcy ds. gospodarczych prezydenta Lecha Wałęsy.

Wrócił do rządu jako minister spraw zagranicznych w gabinecie Waldemara Pawlaka, ale rok później podał się do dymisji, kiedy ówczesny minister sprawiedliwości prokurator generalny Włodzimierz Cimoszewicz w ramach akcji "czyste ręce" umieścił go na liście wysokich urzędników państwowych, pobierających wynagrodzenia z tytułu zasiadania w radach nadzorczych spółek Skarbu Państwa.

W 2000 roku wystartował jako kandydat bezpartyjny w wyborach prezydenckich. Podczas postępowania lustracyjnego obejmującego kandydatów na prezydenta przyznał się do współpracy z wywiadem gospodarczym PRL. W 2001 r. znalazł się - obok Donalda Tuska i Macieja Płażyńskiego - w gronie założycieli Platformy Obywatelskiej.