Genscher odegrał kluczową rolę w zjednoczeniu Niemiec w 1990 roku.
Był gorącym orędownikiem porozumienia z Polską.
Genscher urodził się w 1927 roku w Halle. Jak większość swoich rówieśników należał do nazistowskiej młodzieżówki Hitlerjugend. W 1952 roku po ukończeniu studiów prawniczych Genscher uciekł do Niemiec Zachodnich.
W Bremie, gdzie początkowo zamieszkał, wstąpił do Wolnej Partii Demokratycznej (FDP), ugrupowania, które w 1969 roku utworzyło wraz z socjaldemokratami (SPD) koalicyjny rząd pod kierownictwem kanclerza Willy'ego Brandta. Początkowo kierował ministerstwem spraw wewnętrznych, a w roku 1974 objął resort spraw zagranicznych w rządzie kanclerza Helmuta Schmidta.
Jako jeden z pierwszych polityków zachodnich, Genscher podjął w drugiej połowie lat 80., wbrew Kohlowi, dyplomatyczną grę z sekretarzem generalnym KPZR, Michaiłem Gorbaczowem, aby sprawdzić wiarygodność odprężeniowych gestów radzieckiego kierownictwa. Za kluczowe osiągnięcie Genschera jako szefa MSZ uważa się wynegocjowanie przez niego we wrześniu 1989 roku porozumienia, zezwalającego na wyjazd ponad czterech tysięcy NRD-owskich uciekinierów z ambasady RFN w Pradze do Niemiec Zachodnich.
