Wiadomości - Opinie

Im głębsza integracja w Unii, tym mocniej czuć w powietrzu zapach przeszłości podszyty chęcią rewanżu za wszelkie prawdziwe lub wyimaginowane krzywdy. Jego natężenie wzrosło w tym tygodniu, gdy ambasador Grecji w Berlinie przesłał niemieckiemu MSZ notę, jaka jeszcze dziesięć lat temu wydawałby się nie do pomyślenia.

Mój poranny dojazd do pracy trwa średnio 32 minuty i 15 sekund. Rytualnie wypijam w tym czasie kawę, wypalam dwa papierosy i słucham Volbeata, ewentualnie jakichś innych ostrzejszych kapel, które pobudzają mnie do życia. Tak, wiem, że 10-kilometrowa przebieżka w leginsach oraz koktajl z jarmużu i kalarepy byłyby lepszym i zdrowszym rozwiązaniem. Problem polega na tym, że ja ani nie lubię biegać, ani nie wezmę do ust niczego, co konsystencją i zapachem przypomina to, co się ulało niemowlęciu. Za to bardzo lubię fajki, kawę i Volbeata.

Żyjemy w czasach spadku zaufania do wielu szacownych instytucji. To zjawisko można tłumaczyć na dwa sposoby. Jeden polega na mówieniu, że wszystkiemu są winni jacyś „oni”. W tej roli da się zawsze obsadzić jakichś „ruskich trolli”, „populistów” lub innych „antyszczepionkowców”. Można też pójść inną drogą – tak postanowili zrobić ekonomiści David Rapach i Bonnie Wilson z Uniwersytetu w St. Louis. A następnie zastanowić się, jak wiele jest powodów, dla których zaufanie do instytucji słusznie się obniża.

Mamy nowego ministra edukacji i stary problem – co zrobić, by edukacja przestała być częścią partyjnej walki. Upartyjnienie sporów merytorycznych nie przyniosło ani znaczącej poprawy służby zdrowia, ani żadnej poprawy sądownictwa. Partyjny spór, który napędza naszą demokrację, szkole też nie pomaga.

Partia jest najważniejsza. Podobnie lojalność wobec niej. Legitymacja warunkiem koniecznym. Tak można podsumować rządową rekonstrukcję, w której PiS postawił na sprawdzonych polityków, nie zamierzając ryzykować na ostatniej prostej przed wyborami parlamentarnymi. A takim ryzykiem byliby ministrowie niezależni, wynajęci eksperci, którzy mogą zrobić na jakimś etapie woltę i postawić partyjne plany pod znakiem zapytania albo chociaż wzbudzić nieufność wobec ich realności.

Zapewne niektórzy pamiętają, że latem ubiegłego roku nagle wypłynęła sprawa obchodów 550 lat polskiego parlamentaryzmu. Wielu ze zdumieniem odkrywało, że jest to pretekst do świętowania. Edukacja szkolna raczej ugruntowuje w nas świadomość wielokrotnego upadku państwowości. A tu taka niespodzianka.

W tamtym Sejmie padały wielkie słowa, za którymi niewiele stało. A ja nie lubię wielkich słów. (...) W polskiej polityce brzmią przecież te same nuty, które słyszałam w PRL, a których nienawidziłam - mówi Maria Sielicka-Gracka w rozmowie z Magdaleną Rigamonti.

Jeśli zdecydowaliby się kandydować wszyscy ludowcy z krwi i kości, doświadczeni i sprawdzeni w wyborach do Sejmu, do sejmików, do powiatów, nasi wójtowie i burmistrzowie, to jestem spokojny o wynik. Cały pierwszy garnitur musi dać swoje nazwiska na listę i wtedy na pewno przekroczymy 5 proc. - mówi Eugeniusz Kłopotem w rozmowie z Robertem Mazurkiem.

Lewica powinna trzymać się razem, nie dawać się rozgrywać PO i PiS - uważa lider Lewicy Razem Adrian Zandberg. W rozmowie z PAP zapowiada starania o wspólną listę lewicy w wyborach parlamentarnych i nowe propozycje programowe - m.in. podatki progresywne i 100 proc. zasiłek chorobowy.

Jako członek Sojuszu mamy zobowiązania, które powinniśmy wypełniać. Jeśli szybko nie zmieni się sytuacja, to na morzu będziemy mieli z tym problem. A jeśli my nie traktujemy naszych zobowiązań sojuszniczych poważnie, to trudno oczekiwać, by inni brali je serio. To może nas kosztować znacznie więcej niż kilka miliardów złotych zaoszczędzonych na okrętach.

W końcu lat osiemdziesiątych mieliśmy informacje, w którą stronę to idzie; jakbyśmy przetrzymali jeszcze rok, komuna musiałaby oddać władzę bezwarunkowo – mówi PAP Andrzej Kołodziej, w sierpniu 1980 r. wiceprzewodniczący Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w Gdańsku, potem działacz „Solidarności Walczącej”; w roku 1988 wraz z Kornelem Morawieckim podstępem zmuszony do wyjazdu z kraju.

Nigdy w życiu nie żałowałem, że się zgodziłem (wejść do rządu Mazowieckiego – red.). Ile razy zdarza się uczestniczyć w zmianie złego systemu na lepszy? Raz na 300 lat? – mówi w rozmowie z DGP Leszek Balcerowicz.

Ryszard Bugaj: Na spotkaniu w Sejmie niedługo przed przyjęciem planu Balcerowicza Jeffrey Sachs mówił nam, jakbyśmy na drzewach siedzieli, że jak będzie popyt i podaż, to będą ceny i wszystko będzie w porządku.

Od felietonu wolę komentarz, logiczny, umotywowany, czasem powołujący się na konkretne dane. Tymczasem jeśli mam się podzielić uwagami na temat transformacji po roku 1989 w tak krótkim tekście, jestem skazany na impresje, więc na felietonowy ton. Spróbuję.

Najważniejsze wspomnienie sprzed 30 lat? Radość. Czysta, niczym niezmącona. Przepełniona nadzieją i intuicją, że upragnione, wolne - choć przecież tylko częściowo - wybory są bramą do wolnej, niepodległej i pod każdym względem lepszej Polski.

Irytują niedbale porzucone na ulicy, ratują, kiedy okazują się najszybszym sposobem poruszania się po zakorkowanym mieście. Dodatkowo można je łatwo wypożyczyć, więc nie zabierają ograniczonej domowej przestrzeni. Elektryczne hulajnogi opanowują coraz więcej miast, nie do końca wiadomo jednak, czy same miasta opanowują hulajnogi.

Trzeba kierować siły do świata wolnościowego, do tych, którzy nie zostali odurzeni narodowo-katolicko-socjalnym jadem - powiedział prof. Leszek Balcerowicz w rozmowie z "Newsweekiem".

Niemal wszystkie znaki na niebie i ziemi mówią, że jest już pozamiatane i PiS wygra jesienne wybory.

W PRL był taki czas, w latach 70., w którym Polska była - wedle rządzących - ósmą potęgą gospodarczą świata. Jak wiadomo, można mówić, że maluch jest szybszy od ferrari, ale to nie ma większego wpływu na rzeczywistość.

"Kilkadziesiąt kilometrów za Warszawą są ludzie, którzy od lat nie widzieli innego przekazu poza tym, co serwują media rządowe. W ich przypadku paski TVP Info zrobiły robotę. Są niczym kije bejsbolowe. Dokumentne zawłaszczenie mediów publicznych czyni ideę wolnych wyborów szalenie dyskusyjną, bo nie trzeba fałszować głosowania, jeśli fałszuje się świadomość, z jaką ludzie podejmują decyzje" - mówi dziennik.pl Tomasz Lis, redaktor naczelny "Newsweek Polska", autor wydanej niedawno książki o Pawle Adamowiczu "Umrzeć za Gdańsk".