Wiadomości - Opinie

Nasze organizmy nie znają tego koronawirusa i żeby zbudować odporność, muszą wytworzyć przeciwciała. Dlatego najlepiej, by kontakt z nim miało całe społeczeństwo - mówi Franciszek Rakowski, doktor nauk fizycznych.

Są dzisiaj dwie sprawy o ogromnym znaczeniu, w cieniu których jest wszystko inne. Pierwsza to walka z epidemią, druga - z jej gospodarczymi i społecznymi skutkami.

Epidemia nie rozwijałaby się tak dramatycznie w Europie, gdyby politycy wykazali się na czas odrobiną instynktu samozachowawczego i z wyprzedzeniem dbali o minimalizację ryzyka.

Brexit czy wojny handlowe między USA i Chinami to żar, który tlił się pod światowym gospodarczym porządkiem. Pandemia będzie jak benzyna, która może zamienić go w pożar

Prawo i Sprawiedliwość pod osłoną nocy przegłosowało zmianę Kodeksu wyborczego, która umożliwi przeprowadzenie wyborów prezydenckich w maju. Do tego wielu zwolenników obecnej głowy państwa nie będzie nawet musiało wychodzić z domu. Kontrowersyjna poprawka została dopisana do ustawy nazywanej tarczą antykryzysową

Stan epidemii pokazał, że elity polityczne działają po omacku, ale z drugiej strony przyspieszył zmiany, które w normalnych okolicznościach nie miałyby szans na wprowadzenie

Jednym z podstawowych pojęć w ekonomii jest tragedia wspólnego dobra (tragedy of the commons). Na przykład wszyscy rybacy mają interes w tym, by nie łowić za dużo ryb, bo dzięki temu połowy będą możliwe przez wiele lat. Ale wśród nich będzie jeden, który wyłamie się z tej niepisanej umowy, bo większy połów to lepszy zarobek. Ta osoba nie przejmuje się tym, że jej postępowanie doprowadzi w przyszłości do załamania całego rybołówstwa.

Czego w kontekście naszych dzisiejszych problemów z SARS-CoV-2 możemy się nauczyć z przebiegu wielkiej pandemii grypy hiszpańskiej sprzed 100 lat?

Przed epidemiami zawsze z miast jako pierwsi uciekali rządzący i elity. Bo do nich najpierw trafiały wiadomości o zagrożeniu - mówi w rozmowie z Robertem Mazurkiem, Michał Kopczyński, profesor historii na Uniwersytecie Warszawskim.

To dobrze, że Andrzej Duda jest obecny. Wygląda na to, że aktywność prezydenta przysparza mu sympatii i stanowi kamień węgielny kampanii.

Wszyscy siedzimy na górze ognia, co pokazuje, że na tej ziemi jesteśmy równi. To też dowód na to, że wciąż nie kontrolujemy świata, że życie to ogromne ryzyko. Z Magdaleną Skotnicką-Chaberek rozmawia Magdalena Rigamonti.

Kalkulować trzeba. Zwłaszcza teraz, kiedy wszyscy nagle znaleźliśmy się w rozpędzonym tramwaju z napisem „koronawirus”. Pędzimy w dół, torami stromymi jak wyciąg z Giewontu, hamulców nie ma, można tylko skierować się na jakiś inny tor.

Tarcza antykryzysowa, dodruk pieniądza. Nie ma pewności, czy uratują nas przed zapaścią, może nawet ją tymczasowo pogłębią, ale pożar gasi się wszystkim, co jest pod ręką. Już teraz jednak jednak trzeba pytać, co potem? Jak nadać impet gospodarce, gdy pandemia się już skończy? Trzeba zrobić to, co Niemcy zrobili po II Wojnie Światowej.

Najważniejsze jest ograniczenie kontaktów społecznych i samoobserwacja - mówi Jan Bondar, rzecznik Głównego Inspektoratu Sanitarnego. 

Im dłużej trwa walka z wirusem SARS-CoV-2, tym częściej pada pytanie o jej koszt dla gospodarki. W sporze można wyróżnić dwa skrajne stanowiska. Zgodnie z pierwszym priorytet mają ochrona ludzi i wygaszenie pandemii, a więc maksymalne ograniczenie możliwości przenoszenia się wirusa. Zgodnie z drugim prymat powinna wziąć gospodarka, bo całkowity koszt zamknięcia ludzi w domach będzie dramatycznie wysoki.

W chwilach kryzysu ujawniają się w nas pewne cechy, których na co dzień nie widać. Choćby takie jak np. zdolność samoorganizacji – mówi Piotr Fijewski, psycholog i psychoterapeuta, współzałożyciel Ośrodka Pomocy i Edukacji Psychologicznej „Intra”. 

W drodze rozporządzenia ministra zdrowia na obszarze całej Polski wprowadzony został stan zagrożenia epidemicznego, a następnie stan epidemii. W efekcie doszło do poważnego ograniczenia swobód obywatelskich. Odmowa wprowadzenia przez Radę Ministrów stanu klęski żywiołowej, czego skutkiem byłoby odroczenie terminu wyborów prezydenckich, może w takich warunkach stanowić poważny delikt konstytucyjny - pisze Grzegorz M. Piasecki, adwokat, doktorant w Kolegium Prawa Akademii Leona Koźmińskiego.

Ocena formatu polityka lokuje się na intuicyjnej skali: miernota, przeciętny, wybitny, wielki. Miernota nie umie rozwiązywać zadań historycznych, przed którymi stoi wspólnota narodowa. To, ku naszemu nieszczęściu, częsty typ, jednak najwięcej jest tych przeciętnych, którzy są zdolni wyłącznie do podtrzymywania zastanego ładu.

Jak skończy się ta pandemia, wszyscy będą gotowi na kolejną. Tymczasem następne zagrożenie nadejdzie z zupełnie innej strony.

Skoro i tak musimy siedzieć w domach co najmniej do Wielkanocy, to nadmiar czasu zafundowanego przez epidemię warto wykorzystać na przemyślenia, jak w końcu naprawić Rzeczpospolitą. Wiele wskazuje, iż może zaświtać na to szansa.