"Znamienne, że kiedy Bush powiedział: <I love Poland>, premier odparł: <Ja też kocham Polskę>" - dodaje Sikorski.
Zdaniem Sikorskiego przedstawiona przez Tuska propozycja w sprawie tarczy została zaakceptowana przez Amerykanów, którzy wcześniej odrzucili propozycje rządu Jarosława Kaczyńskiego. "Kiedyś prezes Kaczyński mówił o Himalajach niekompetencji, to teraz może zobaczyć je w lustrze" - ocenia Sikorski.
p
Zaskoczył tym, że sam podjął sprawę wiz do Stanów Zjednoczonych dla polskich obywateli. Powiedział: „Chciałem to powiedzieć, żeby pan mógł potem
stwierdzić, że sprawę podniósł”. Na co nasz premier odpowiedział: „Ależ proszę się nie przejmować, my o tym wszystko wiemy, to już nie jest taka paląca sprawa. My
wprawdzie uważamy, że to dziwne, że jesteście ostatnim krajem natowskim wymagającym od nas wiz, ale nie przejmujemy się... Dziś możemy jeździć po całej Europie i to już nie jest dla nas
taka ważna sprawa”.
No, tak. Ale ja panu mówię, jak było.
Tak. A dostał odwrotność tego, czego oczekiwał.
Ustalaliśmy taktykę, wspólne działania przed szczytem NATO w Bukareszcie. To była spora część rozmowy.
W ubiegłym tygodniu brałem udział w spotkaniu ministrów spraw zagranicznych NATO i tam jest bardzo ciekawa sytuacja, gdzie Polska jest moralnym przywódcą całej grupy byłych krajów
ujarzmionych przez Sowiety i Skandynawii, która miała w tej sprawie wyrobione zdanie. Ale oczywiście stanowiska krajów jeszcze nieprzekonanych są niezwykle istotne dla tej sprawy.
Jeśli ukraińscy politycy - prezydent, premier i szef parlamentu - podpisali pismo w tej sprawie, nie wycofują się z niego, potwierdzają zgłoszenie do tego programu mogącego w przyszłości
przybliżyć Ukrainę do członkostwa w Sojuszu, musimy to traktować poważnie.
Tak. Te słowa padły i to jest nasz sukces. Tym bardziej, że one padły po dłuższej dyskusji, w której stanowiska stron na początku nie były zbieżne. Stało się to, co od dawna
postulowałem: by nasi przywódcy w sposób przyjacielski ,ale konkretny informowali o naszej perspektywie. Moim zdaniem było to pierwsze spotkanie przywódców Polski z prezydentem Stanów
Zjednoczonych, które nie było rozmową protektora z protegowanym, tylko sojusznika z sojusznikiem. Oczywiście, jesteśmy sojusznikiem o słabszym potencjale, ale też mamy swoją analizę
zagrożeń, swoje interesy i nasze postulaty przy podejmowaniu decyzji nie mogą nie zostać wzięte pod uwagę.
Wrodzona skromność nie pozwala mi odpowiedzieć wprost na tak postawione pytanie, ale wydaje mi się, że tym razem nasi amerykańscy przyjaciele zadali sobie trud, by poznać polskie stanowisko i
je uwzględnić w swoich kalkulacjach. To jest nowość.
Nie chcę tutaj zabrzmieć zanadto politycznie, ale amerykańskie stanowisko z zeszłego miesiąca wyrażone w tak zwanym dokumencie non paper, wprost odrzucało propozycję, którą złożył rząd
Jarosława Kaczyńskiego w sierpniu 2007 roku jako kompletnie nierealistyczną i nieprzygotowaną. Kiedyś pan prezes Kaczyński mówił o Himalajach niekompetencji, to teraz może je zobaczyć w
lustrze. Bo to nie jest tak, że można rzucić na stół listę zakupową i to dostać. To, co dzisiaj uzyskaliśmy, to jest otwarcie na negocjacje. Bo musimy pamiętać, że Amerykanie woleliby nas
modernizować w taki sposób, by to służyło wspólnym polsko-amerykańskim działaniom. I to jest zrozumiałe, i to jest też nam na rękę. Wczoraj uzyskaliśmy również informację, że ten
przegląd polskich potrzeb potrwa krócej niż sześć miesięcy. Trzy, najwyżej cztery miesiące.
Pół roku jest w papierach, ale ustnie, poza konferencją prasową Condoleezza Rice powiedziała mi, że spróbuje to przyspieszyć.
Przez te kilka miesięcy zbudowaliśmy między sobą pewne zaufanie. Kilka rzeczy, o które się wzajemnie prosiliśmy, zostało załatwionych. Staramy się robić to, co ministrowie spraw
zagranicznych powinni robić w takich sytuacjach, to znaczy pomagać sobie wzajemnie, by nie zarzucać naszych szefów niepotrzebnymi szczegółami.
Tak, chociaż widziawszy premiera Donalda Tuska na Kremlu, nie miałem wątpliwości, że poradzi sobie także wśród przyjaciół w Białym Domu. Premier potrafi rozmawiać, potrafi przekazać
informacje, które wywołały na naszych amerykańskich rozmówcach duże wrażenie. Na przykład to, że w Polsce w czasie II wojny światowej jednego dnia ginęło tylu ludzi, ile zginęło w
zamachu na World Trade Center 11 września 2001 roku. Ale były i momenty lżejsze, jak choćby ten, gdy prezydent Stanów Zjednoczonych powiedział: "I love Poland". A premier
odparł: "Ja też kocham Polskę". W ten sposób premier podkreślał, że jest tam po to, by załatwiać sprawy dla Polski, by zwiększać polskie bezpieczeństwo.
To był taki sam ciepły gest jak z naszej strony przekazanie fotografii Ronalda Reagana z Lechem Wałęsą pod pomnikiem stoczniowców. Gest, który miał przypomnieć o wspólnej przeszłości.
-
Na pewno jest bliżej niż kilkadziesiąt godzin temu. A o ile bliżej? To już zależy, jak sprawią się eksperci pracujący nad szczegółami umowy o dozbrojeniu polskiej armii. Zresztą, w
sprawie umowy o samej tarczy też jest jeszcze parę ważnych kwestii do zamknięcia.
