Po pierwsze, PiS musi teraz przeanalizować przyczyny sukcesu swojego kandydata. Najpierw w umiejętny sposób zbudowano markę „Andrzej Duda”. Później zagwarantowano kandydatowi głosy żelaznego elektoratu partii. W kluczowej, ostatniej fazie kampanii Duda był przedstawiany jako kandydat zmiany. To znaczy, że sztabowcy PiS wyciągnęli wnioski z lekcji, jakiej udzielił wszystkim sukces Pawła Kukiza. Na tym tle Bronisław Komorowski, który przedstawiał się wcześniej jako obrońca dotychczasowych osiągnięć, nie mógł podbić serca tych wyborców, którzy oczekiwali nowego otwarcia.
CZYTAJ TAKŻE: Kim jest? Skąd się wziął? Co obiecał? Wszystko, co trzeba wiedzieć o Andrzeju Dudzie>>>
Przede wszystkim jednak Duda został mądrze zdystansowany od swojej partii. W kampanii nie było śladu po politykach takich jak Krystyna Pawłowicz i Antoni Macierewicz. mówi Olgierd Annusewicz z Uniwersytetu Warszawskiego.
dodaje Anna Materska-Sosnowska z tej samej uczelni.
Wielkie wyzwanie stoi przed Platformą. Odbiór ugrupowania jako gnuśnej partii władzy zaszkodził Bronisławowi Komorowskiemu najbardziej. Trudno będzie politykom PO spróbować to zmienić, tym bardziej że radykalne wolty w stylu niespodziewanego poparcia dla jednomandatowych okręgów wyborczych nie zostaną odebrane jako autentyczne. Jeśli jednak Platformie uda się obronić dotychczasowy stan posiadania, może po jesiennych wyborach próbować utrzymać się przy władzy przy wsparciu jednego albo dwóch koalicjantów.
Z kim Platforma będzie mogła rozmawiać, zależy w pewnym stopniu od kondycji lewicy, która obecnie jest słaba. Lewicowi kandydaci uzyskali w pierwszej turze wyborów prezydenckich łącznie mniej głosów, niż wynosił wynik Sojuszu Lewicy Demokratycznej w wyborach parlamentarnych w 2011 r. mówi Bartłomiej Biskup z Uniwersytetu Warszawskiego.
Innym czynnikiem, który będzie miał wpływ na kształt parlamentu wyłonionego po jesiennych wyborach, będzie atrakcyjność nowych inicjatyw, które pojawiają się na scenie politycznej. Wiadomo już, że z jakąś inicjatywą wystartować chce Paweł Kukiz. Do gry weszło również zakładane przez ekonomistę Ryszarda Petru wolnorynkowe ugrupowanie Nowoczesna.pl. Grupa lewicowych intelektualistów chce jednoczyć lewicę pod szyldem Wolność i Równość, z kolei na drugim biegunie mieści się inicjatywa Razem.
komentuje Biskup. –dodaje Materska-Sosnowska. Brak struktur i logistyki to problemy, które staną przed każdym ugrupowaniem, dziś prezentującym potencjał. Tutaj znów pewną przewagę ma Paweł Kukiz. Bez partyjnego zaplecza wypracował wynik wyborczy na poziomie 20 proc. Nie przewidział tego żaden z polskich politologów.
Prawo i Sprawiedliwość na jesieni będzie miało do czynienia ze skomplikowaną układanką. Biskup podejrzewa, że jeśli ugrupowaniu Kukiza udałoby się dowieźć do jesiennych wyborów 10 proc. głosów, to stałoby się ono wtedy potencjalnym ugrupowaniem koalicyjnym dla PiS. Z drugiej strony Kukiz może wyborców PiS podebrać, zwłaszcza tych, którzy mogą rozczarować się pierwszymi miesiącami prezydenta Dudy.
W podobny sposób może nastąpić odpływ wyborców z Platformy Obywatelskiej, którzy uznają, że partia wyczerpała kredyt zaufania, jakiego udzielili jej w drugiej turze wyborów prezydenckich. Nałożenie się na siebie tych dwóch procesów oznaczałoby, że będziemy mieli do czynienia z zupełnie nowym, dużym ugrupowaniem na polskiej scenie politycznej.
