Henryk Stażewski, ur. w 1894, zm. w 1988 w Warszawie, jeden z najważniejszych polskich artystów XX wieku. W latach 1913 - 1919 studiował w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych w pracowni Stanisława Lentza. Członek pierwszego polskiego ugrupowania awangardowego - Formistów. Już we wczesnych latach 20. jego prace zyskały uznanie i rozgłos w świecie, czego konsekwencją był udział w licznych wystawach. Po wojnie, w trakcie której zniszczeniu uległa większość prac Stażewskiego, i okresie socrealizmu artysta ponownie zaczął wystawiać swoje prace w kraju i za granicą. W roku 1966 otrzymał honorowe wyróżnienie na XXXIII biennale w Wenecji. Długie artystyczne życie Stażewskiego podzielić można na wiele okresów, między innymi ten zdominowany przez cykle geometrycznych kompozycji wykazujących podobieństwo do twórczości Marka Rothko. Prace z tego okresu (lata 70.) obejrzeć można na zbiorowej wystawie "Gra". Pochodzące ze zbiorów dawnego CBWA obrazy Stażewskiego, Ryszarda Winiarskiego, Jerzego Kałuckiego i Adama Marczyńskiego zestawiono tu z filmami wideo młodych artystów polskich: Jacka Malinowskiego, Anny Niesterowicz, Pawła Kruka, Katarzyny Kozyry, Julity Wójcik. "Gra" czynna jest w warszawskiej Zachęcie - tym samym miejscu, w którym Stażewski zadebiutował na wystawie Formistów w roku 1920 - do 2 września.
