Dotychczasowe oznaczenia goszczą na ekranach naszych telewizorów od sześciu lat. Decyzję o ich zmianie Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji podjęła po debacie na temat skuteczności obowiązującego systemu. Wzięli w niej udział m.in. badacze zajmujący się wpływem mediów na rozwój małoletnich, nadawcy i przedstawiciele rzecznika praw dziecka oraz organizacji pozarządowych. Rozmówcy doszli do wniosku, że należy zwiększyć czytelność i widoczność znaków.
W efekcie zamieniono czerwone kółko na czerwony kwadrat z białym kluczykiem w środku. To oznakowanie będzie informowało o tym, że program nie jest przeznaczony dla widzów poniżej 18. roku życia. W miejsce zielonego kółka pojawi się zielony kwadrat z uśmiechniętą buźką w środku. Tak oznakowane programy i filmy będą dozwolone dla wszystkich. Z kolei żółty trójkąt z wiekiem, dla którego konkretny program jest przeznaczony, zostanie zastąpiony różnobarwnymi kwadracikami ze znacznie większymi niż dotychczas oznaczeniami liczbowymi.
Podobne systemy funkcjonują w wielu krajach świata – od USA przez Malezję po Armenię. Ukraina korzysta z oznaczeń skopiowanych z poprzedniego polskiego systemu. Kilka państw poszło jednak o krok dalej niż Polska i obok wieku umieszcza także znaczki określające powód, dla którego audycja nie jest rekomendowana dzieciom. Najbardziej czytelny system stworzono w Holandii. Zaciśnięta pięść symbolizuje tam przemoc, pająk – sceny wywołujące strach, cztery skrzyżowane stopy – obecność erotyki, czarny, smutny ludzik otoczony białymi – treści dyskryminacyjne. Strzykawka oznacza, że bohaterowie filmu biorą narkotyki lub piją alkohol, zaś krzyczący ludzik ostrzega przed wulgarnym językiem.
Dziennikarz „Dziennika Gazety Prawnej” od powstania tytułu w 2009 r. Wcześniej pracował w „Dzienniku”.
Absolwent stosunków międzynarodowych na Uniwersytecie Warszawskim. Zawodowo zajmuje się tematyką światową, zwłaszcza państwami Europy Wschodniej. Współautor książek: „Wilki żyją poza prawem. Jak Janukowycz przegrał Ukrainę” (2015), „Kryształowy fortepian. Zdrady i zwycięstwa Petra Poroszenki” (2016), „Czarne złoto. Wojny o węgiel z Donbasu” (2020), „Partyzanci. Dziennikarze na celowniku Łukaszenki” (2021).
Laureat nagród dziennikarskich: Belarus in Focus 2012, Grand Press 2018 w kategorii dziennikarstwo specjalistyczne, Nagrody im. Dariusza Fikusa 2019.
Mówi po angielsku, rosyjsku, ukraińsku i białorusku, uczył się również chorwackiego, esperanto, greckiego, japońskiego, niemieckiego i rumuńskiego.
Absolwentka Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego. Z Dziennikiem Gazetą Prawną związana od 2006 r. Od roku zajmuje stanowisko zastępcy kierownika działu Prawo. Specjalizuje się w prawach konsumentów. W zakresie jej zainteresowań leży również wymiar sprawiedliwości, a przede wszystkim problemy związane z funkcjonowaniem sądownictwa powszechnego. Pisze także z zakresu prawa cywilnego oraz procedury cywilnej.