Wiadomości - Opinie

"Polska energetycznym tygrysem Europy" - tego rodzaju tytuły już krążyły pod gazetach, gdy okazało się, że struktura geologiczna naszych skał może być identyczna jak tych, z których Amerykanie wydobywają gaz łupkowy. To świetnie, że Polska ma - najprawdopodobniej - poważne złoża. Bardzo dobrze, że trwają intensywne zabiegi o jak najszybsze uruchomienie wydobycia.

Wszystko, co dobre, kiedyś się kończy. I nieuchronnie końca dobiega rewolucyjny charakter planu konsolidacji finansów publicznych. Premier Tusk prezentował w styczniu plan walki z deficytem budżetowym. Cztery miesiące później, w oczekiwaniu na regułę wydatkową, patrzymy, jak dalej rośnie nam deficyt, a wraz z nim koszty obsługi zadłużenia.

To nie jest łatwy rok dla polskiej gospodarki. Najpierw sroga zima, potem tragedia w Smoleńsku, chwilę później wybuch wulkanu, a teraz powódź. W tym samym czasie mamy do czynienia z apogeum drugiej fazy kryzysu, tym razem fiskalnego. Polska musi więc bronić się na kilku frontach jednocześnie. A nie jest to łatwe.

Ludzie PiS w zarządzie NBP i RPP działają pod ukrytym hasłem "im gorzej (dla rządzących), tym lepiej dla samych swoich". Choć w przypadku zysku NBP czy elastycznej linii kredytowej efekty tego mogą być dramatyczne dla gospodarki - pisze Jan Winiecki, członek Rady Polityki Pieniężnej.

Kampania wyborcza rozkręca się nadzwyczaj powoli i ospale - niczym lokomotywa z wiersza Tuwima, który zna już na pamięć mój niespełna czteroletni syn Kuba.

Siły państwa nie mierzy się łańcuszkiem ludzi dobrej woli podających sobie worki z piaskiem na brzegu wylewającej rzeki. Ani nawet spontanicznymi akcjami zbierania darów dla powodzian. To piękne chwile. Ale tylko chwile - pisze redaktor naczelny "DGP" Tomasz Wróblewski.

Traktat lizboński z pewnością nie jest doskonały. Na pewno też miałby większą legitymację, gdyby we wszystkich państwach Unii został przyjęty w referendach. Ale na to już za późno. Poddawanie nieznacznie tylko zmodyfikowanej Lizbony pod głosowanie w momencie największego kryzysu w historii euro jest fatalnym pomysłem.

Trzy lata temu, kiedy UEFA powierzyła nam organizację piłkarskich mistrzostw Starego Kontynentu, Polskę ogarnęła inwestycyjna gigantomania. To, co nie udawało się od początku transformacji, czyli m.in. budowa sieci autostrad i modernizacja kolei, miało się nagle pojawić jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.

Sądy nie radzą sobie z 10-milionową nawałnicą spraw, która każdego roku spływa do ich sekretariatów. Pęczniejących zatorów nie da się już zlikwidować kosmetycznymi zmianami. Niestety, gdy pojawiają się gotowe recepty, jak odciążyć wymiar sprawiedliwości od spraw, które tak naprawdę nic wspólnego z wymiarem sprawiedliwości nie mają, w resorcie sprawiedliwości podnosi się alarm.

Przestańmy czytać nuty, posłuchajmy muzyki. I nie samych tylko marszy Angeli Merkel arbitralnie delegalizującej krótką sprzedaż. Posłuchajmy całej orkiestry.

Norwegia i Katar wysadziły Gazprom z podium lidera dostaw gazu na rynek europejski. To jeden z ostatnich akordów silnej pozycji koncernu, a także znak schyłku rosyjskich wpływów w Europie.

To, co zrobiły Niemcy, czyli wprowadzenie zakazu nagiej krótkiej sprzedaży, wprawiło rynki finansowe w osłupienie. I przyniosło natychmiastowy, choć pewnie nie do końca zamierzony skutek w postaci zgodnego zjazdu europejskich giełd.

Kataklizmy powodują gigantyczne ekonomiczne straty. Powiedzenie, że Polski nie stać na zabezpieczenie się przed nimi, jest kiepską wymówką. Musimy mieć program zarządzania ryzykiem ekologicznym. To sprawa kluczowa dla naszej gospodarki - uważa Ryszard Pazdan, ekspert Business Centre Club.

Z żywiołem powodzi przegrywają zwykli ludzie. Nie politycy. Ci mogą polec tylko na nieprzemyślanych wypowiedziach. Albo na dociekliwości mediów, które oprócz zajmowania się relacjami z zalanych terenów sięgną do przyczyn tego stanu rzeczy.

Przeciętnemu Polakowi lobbing kojarzy się z Dochnalem i aferą Rywina. Niestety, czytając założenia do nowej ustawy o lobbingu, trudno pozbyć się wrażenia, że ten sam stereotyp myślenia towarzyszył również autorom projektu - pisze Andrzej Jankowski.

To nieporozumienie - tak Jarosław Gowin komentuje słowa Andrzeja Wajdy, który mówił o tym, że wybory prezydenckie to wojna domowa. "Takie wypowiedzi nie zwiększają szans wyborczych Komorowskiego" - przyznał poseł PO. A potem dodał, co, a raczej kto - jego zdaniem - te szanse zwiększa. I wskazał premiera Donalda Tuska.

Prosta prawda o budowie arki, znana od czasów Noego, powinna być oczywista. A nie jest: dla tych, dla których powinna. Oglądając serwisy telewizyjne, mam nieznośne poczucie deja vu - te same miejscowości zalewane wodą, płaczące dzieci, mężczyźni wynoszący na plecach dobytek. I jeszcze te kwiczące świnie na łódkach.

Minister Jacek Rostowski chce zaproponować szefom resortów państw UE własne pomysły na dyscyplinowanie finansów krajów Wspólnoty. I bardzo dobrze. Dlatego że w Unii trwa w tej chwili potężna dyskusja, jak nie dopuścić do powtórki - nazywając rzecz umownie - greckiego scenariusza. Warto, żeby w tej feerii ścierających się koncepcji słychać było głos Rostowskiego, często znacznie lepiej postrzeganego za granicą niż w kraju.

Wieczne Miasto jest tylko jedno. Większość - jak ludzie - rodzi się, rośnie, przeżywa okresy świetności, by wreszcie zestarzeć się, zniknąć z mapy. Właśnie na oczach świata umiera Detroit.

Berlin przygotował plan zaostrzenia dyscypliny budżetowej nie tylko w krajach eurozony zagrożonych bankructwem, ale we wszystkich łamiących kryteria z Maastricht. To kolejny krok do powołania unijnego nadzoru nad narodowymi budżetami, czyli ograniczenia suwerenności państw w imię stabilizacji euro.