Na razie mamy kota. Więc kot.
Bo mam dobre serce i go przygarnąłem.
Nie, ale skończy się na tym, że pies się u nas pojawi.
Nie ma mowy. Z całą pewnością kolega pies do nas zawita i to nie w charakterze kolacji.
Owszem, byłem u Kwaśniewskiego, ale warto dodać, że trafiłem tam jak inżynier Karwowski, z komputera, czyli jako facet, który ma pojęcie o administracji i zrobi to, co jest do zrobienia.
Oczywiście, że był to polityczny urząd, lecz ja tam trafiłem jako absolwent KSAP, człowiek, który zna się na administracji. Byłem skromnym dyrektorem i znałem swoje miejsce w szeregu. Z
całą pewnością nie byłem we wszystko wtajemniczany. Na początku rozmaici zasłużeni towarzysze często próbowali coś na mnie wymusić. Gdy okazywało się to nieskuteczne, chwytali się
argumentu, że "nie pamiętają mnie z kampanii".
Różnie, raczej nie ostro, choć tam po raz pierwszy napisano na mnie donos. Pewien późniejszy poseł SLD bardzo chciał załatwić jakąś drobną sprawę i nie trafiały do niego argumenty, że
nie możemy. Więc napisał do prezydenta, ale Aleksander Kwaśniewski akceptował moje działania.
Słaby trop, dementuję. Aby ktokolwiek mógł zostać ambasadorem, inicjatywa musi wyjść z MSZ, a nie od prezydentów Kaczyńskiego czy Kwaśniewskiego. A przypomnę, że szefem MSZ jest Radosław
Sikorski.
Tego nie słyszałem. Zawsze starałem się unikać etykietowania, bycia człowiekiem Kwaśniewskiego czy Kaczyńskiego. Wedle tej logiki na początku lat 90. byłem człowiekiem Jana Krzysztofa
Bieleckiego, bo pracowałem u niego za rządu Suchockiej. Z całą pewnością o propozycji, bym został ambasadorem, Aleksander Kwaśniewski dowiedział się, gdy sprawa już była w toku.
Tak, jest to jakiś trop. Chodzi o to, że wszyscy jesteśmy absolwentami Krajowej Szkoły Administracji Publicznej, którą uważam za jedną z najlepszych rzeczy, jaka się w Polsce udała po 1989
r. Faktycznie jest tak, że ludzie, którzy kończyli KSAP, spotykają się, mają ze sobą kontakt. Mówimy tym samym językiem i - wiem, że to wyświechtane słowo - myślimy propaństwowo. Ja
byłem z Władkiem Stasiakiem na roku, rok niżej był Kochalski.
Zgodnie z ustawą propozycje pracy dla nas powinien przedstawić szef URM. Wtedy był nim Jan Rokita i faktycznie było po kilka ofert dla każdego. Teoretycznie, bo okazało się, że posadę można
dostać, jeśli dodatkowo skończyło się weterynarię, umie się programować w dwóch językach itp. Wyszło na to, że dla wielu kolegów nie ma pracy. I wtedy ówczesny prezes NIK Lech
Kaczyński powiedział, że w takim razie on zatrudni wszystkich. Połowa roku trafiła do niego. Wielu z nich zresztą zaczęło patrzeć na niego zupełnie inaczej i potem pożeglowali w kierunku
PiS. Gdybym był w tej grupie, to moje losy mogłyby się potoczyć inaczej.
Niewykluczone. To jak w "Przypadku" Kieślowskiego z Bogusławem Lindą w roli głównej.
(śmiech) Nie wgłębiałem się w to szczególnie, choć czasem mówię "Nie chce mi się z tobą gadać".
A skąd!
Oczywiście, że się znamy, jesteśmy na ty, łatwiej nam się dogadać. Pewnie było tak, że jeśli ktoś z moich kolegów był proszony o opinię na mój temat, to śmiem domniemywać, że wydał
raczej opinię pozytywną.
Chciałby pan, bym był mniej grzeczny i chodząc do telewizji, mówił, że ten pan to idiota, a ta pani to kretynka? Nie na tym dla mnie polega polityka. Zresztą ja nigdy nie należałem do
żadnej partii. I to było świadome. A 15 razy łatwiej byłoby mi zrobić karierę, będąc w jakiejś partii.
Wręcz przeciwnie. Gdyby było, to skorzystałbym z którejś z ofert wstąpienia do partii politycznej, a miałem ich sporo. Konsekwentnie się przed tym broniłem.
Tak, to prawda. Popełniłem błąd, trzeba było nie kandydować. Zgodziłem się, bo chciałem być aktywny w sferze publicznej, namawiał mnie Aleksander Kwaśniewski, mówiąc, że potrafię
dogadać się z ludźmi. Uwierzyłem, że moje zdolności negocjacyjne mogą być pomocne. To mogłoby się przydać, gdyby tak wtedy myślano. Z części PO i SLD miała powstać jakaś polska
Labour Party. Dziś widać, że niczego takiego nie będzie.
Byłem rekomendowany przez Partię Demokratyczną. Może pan to uznać za ściemę, ale formalnie nie było żadnej puli Kwaśniewskiego.
Dlaczego w takim razie, skoro byłem z puli Aleksandra Kwaśniewskiego, nie dostałem pierwszego miejsca na liście?! Byłem drugi w okręgu świętokrzyskim i jako spadochroniarz przegrałem o 300
głosów.
Przeżyłem to, rzeczywiście. Obiecywano mi pierwsze miejsce, a na dwa dni przed zamknięciem list poinformowano mnie, że nie mogę być pierwszy, bo jestem bezpartyjny. Mogłem walczyć,
monitować, ale odpuściłem. Skłamałbym, mówiąc, że lokalne struktury SLD pomagały mi w kampanii.
Wobec każdej partii. Proszę pamiętać, że rozmaite oferty z SLD miałem nie tylko wtedy, gdy był to tonący okręt, ale i za czasów największej ich świetności. To, że takich propozycji nie
przyjąłem, na pewno mi nie pomogło.
Pojawiały się takie pogłoski, to prawda.
Ale nie SLD, prawda? Takie głosy mogły brać się stąd, że nie znalazłem dotąd żadnej, która by mi do końca odpowiadała.
(śmiech) Zapomniał pan dodać, że europejski.
Dziękuję, ale ja rzeczywiście jestem zafascynowany ideą jedności europejskiej. Stąd w 2004 r. wziął się pomysł stworzenia wokół Fundacji Schumana wspólnej listy działaczy pozarządowych
do Parlamentu Europejskiego. Był on obliczony na to, że Aleksander Kwaśniewski go poprze, ale prezydent nie był tym zainteresowany i ostatecznie nic z tego nie wyszło, bo nie mieliśmy żadnych
pieniędzy na kampanię wyborczą ani doświadczenia w budowaniu struktur partyjnych.
Od początku mówiłem publicznie, że forsowanie Szmajdzińskiego na wicemarszałka Sejmu to błąd, że należało pokazać kogoś młodszego, kto lepiej oddawałby zmiany dokonujące się w tej
partii i nie kojarzył się tak jednoznacznie z postkomuną jak Jurek Szmajdziński.
Graliśmy razem w tenisa.
Zaskoczę pana, ale nigdy nie przeszedłem na ty z Aleksandrem Kwaśniewskim. Za to jestem z Markiem Jurkiem, ale chyba wszyscy, którzy zasiadali w Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji, są z
sobą po imieniu.
Z nim cała Polska jest na ty!
Tak jakoś obyło się bez formalnego przechodzenia na ty, ale tak. Tak samo jak z Michałem Kamińskim czy Grzegorzem Schetyną.
Z Janem Kulczykiem tak, poznałem go na turnieju tenisowym, a pana Staraka osobiście nie znam.
Nie chcę z siebie robić kombatanta, ale w Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji byłem traktowany jak facet na wariackich papierach. To właśnie ja najostrzej walczyłem z Włodzimierzem
Czarzastym, czego on mi nigdy nie zapomni, i to ja złożyłem zdanie odrębne, gdy odbierano koncesję Radiu Blue.
Co miałem krytykować?!
A co to jest kwiatkowszczyzna?
To był jeden z bardziej pluralistycznych zarządów telewizji. Zasiadał w nim choćby Walter Chełstowski.
To samo można by potem powiedzieć o kolejnych ekipach w TVP.
Oczywiście, że nie, ale też tego nie wspierałem. Wolałem zmieniać sytuację drogą ewolucyjną, nie rewolucyjną. Nie byłem przez to szczególnym pieszczochem władz TVP.
I właśnie dziwnym trafem z Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji rządzonej przez Danutę Waniek przyszła opinia prawna, że nie mam prawa się ubiegać o stanowisko prezesa. Potem okazało się,
że oczywiście mam prawo, ale Rada usiłowała to storpedować. Konkurs w 2004 r. przegrałem w ostatnim etapie, bo nie głosowali na mnie, co charakterystyczne, najbardziej czerwoni członkowie
rady nadzorczej.
Przyszedłem bo - trawestując Ewę Wachowicz - prezydentowi się nie odmawia. To był ostatni rok prezydentury Aleksandra Kwaśniewskiego, czas schyłkowy, zamykania pewnych rzeczy.
To z pewnością nie była dla niego krzywa wznosząca i idąc tam, miałem tego świadomość. Zwyciężyła charłampowska lojalność, poczucie, że nie można być z człowiekiem tylko wtedy, gdy
się dobrze wiedzie. Było wiadomo, że trzeba będzie jakoś dokończyć tę drugą kadencję.
Bez wątpienia w tym ostatnim roku byłem jedną z najbliższych prezydentowi osób.
W czym to się przejawiało?
Nic o tym nie wiem, ale jak się patrzy na to, jak zarząd Orlenu obsadzały kolejne ekipy, to nie widzę w tym nic niezwykłego.
Ja nic o tym nie wiedziałem, nie uczestniczyłem w takich naradach.
A czy sama rozmowa na temat Orlenu jest czymś złym? To całkowicie naturalne i dobre, że taką firmą interesuje się głowa państwa.
Z dzisiejszej perspektywy widać, że taki biznes powinien być w Polsce rozwijany, by uchronić nas od bardzo kosztownego importu.
.
To bym zbadał, ale sam pomysł powołania LFO był bardzo cenny.
Nie, ale jakie zostały tam przyklepane? Ja w tej kwestii jestem słabym rozmówcą.
Raczej brak wiedzy.
Pozwalał mieć inne zdanie. Daleko nie szukając - ja uważałem, że prezydent powinien stawać przed komisją śledczą, choć ze względów konstytucyjnych nie powinien być zaprzysiężony.
I nic z tych prześwietleń nie wynikło. Te straszne opowieści były funta kłaków niewarte.
Nie znam ani jednego, ani drugiego z panów. Nie spotykałem ich w Pałacu Prezydenckim.
Nie sądzę, by w ogóle w Pałacu Prezydenckim bywali. Nie interesowałem się tym.
Ależ ja miałem poczucie, że wiem o wszystkim, co istotne. Opieram się na swoim doświadczeniu, które mówi, że w ostatnim roku prezydentury, gdy ja tam byłem, nie panowały tam żadne dworskie
stosunki.
Żywię wobec prezydenta Kwaśniewskiego szacunek i mam dla niego duże uznanie, ale nie mam jakiegoś kompleksu Kwaśniewskiego.
Bo nie są one szczególnie ekscytujące, raczej europejsko-liberalne: mniej autorytaryzmu, wiara w człowieka, jedność europejską. Brzmi to strasznie banalnie, ale tak jest. Jestem zwolennikiem
równych praw dla wszystkich obywateli, dla gejów także, ale nie jestem zwolennikiem małżeństw homoseksualnych, żeby była jasność. Uważam też, że obowiązująca w Polsce ustawa
antyaborcyjna nie powinna być zmieniana.
Na wszelki wypadek sprawdziłem, ale wiedziałem o nim zanim zaczął tam jeździć Robert Kubica. To fantastyczne państwo.
Dobre porównanie. Na pewno to będą nadzwyczajne cztery lata w moim życiu. Oczywiście o ile zostanę tym ambasadorem, a potem nie zostanę przedwcześnie odwołany.
(śmiech) Na szczęście urzędowym językiem jest tam angielski, oczywiście w lokalnej wersji, taki singlish. Ale chętnie liznąłbym trochę mandaryńskiego lub malajskiego. To kapitalna
inwestycja w siebie, bo za kilka, kilkanaście lat to będzie awangarda światowej gospodarki.
Po Lwie Rywinie. Uprzedzając pańskie pytanie, chyba jesteśmy na ty.
Dawno go nie widziałem, ale znamy się od dawna. Tenis to moja pierwsza i najważniejsza pasja, więc Rywina poznałem jako szefa związku.
Nie, związek na gwałt szukał kogoś, kto ma czyste ręce, za kim nie ciągnie się żaden smród, no i kto zna się na tenisie. Od razu dodaję, że nie byłem etatowym prezesem, a dziś to
świetnie działający związek.
I tenisistom, działaczom, sponsorom, a wśród nich - a niech tam, powiem to panu - dzięki Ryszardowi Krauzemu, który przez lata organizował Prokom Polish Open i sponsorował polski tenis.
(śmiech) Zdecydowanie nie.
Wolę ciastka czekoladowe. Ale jakoś bym sobie z bezą poradził.
Bez wątpienia. Chodzi panu o któregoś z szefów protokołu dyplomatycznego?
*Waldemar Dubaniowski, były szef gabinetu i sekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego, niebawem ma zostać ambasadorem RP w Singapurze
