Profesor Pisarek miał wygłosić laudację na cześć Jacka Bocheńskiego. To on w tym roku miał odebrać nagrodę podczas gali "Ambasador Polszczyzny". Jest ona przyznawana przez Radę Języka Polskiego osobom zasłużonym pielęgnującym piękno języka.

Reklama

Przykrą wiadomość przekazał zebranym ze sceny prof. Andrzej Markowski. – Dziesięć minut temu zmarł w garderobie prof. Walery Pisarek – powiedział łamiącym się głosem. Uroczystość odbyła się, ale nie w pełnym wymiarze. – Profesor na pewno życzyłby sobie, żebyśmy wręczyli nagrody. Proszę mi wybaczyć, ale żadnych więcej uroczystości nie będzie. Jesteśmy wszyscy wstrząśnięci – mówił prof. Markowski.

Dwie godziny temu jadłam z profesorem obiad, był szczęśliwy, w dobrym humorze. Przez całe jego życie język polski był jego największą miłością i ten wieczór traktował jak wielkie święto. Co my możemy zrobić? Mieliśmy ten koncert zadedykować Ambasadorom Polszczyzny, ale zadedykujemy go profesorowi, który odszedł od nas w biegu – mówiła Magda Umer, która miała uświetnić galę koncertem.

"Frekwencja wyrazów w prasie"

Walery Pisarek urodził się w 1931 r. w Rabce. Szkołę powszechną skończył w 1943 r. na kompletach tajnego nauczania. Po ukończeniu liceum, od 1949 do 1957 r., studiował filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Stopień doktora nauk humanistycznych otrzymał w 1966 r. na wydziale filologiczno-historycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Katowicach na podstawie pracy "Nagłówek wypowiedzi prasowej w oświetleniu lingwistycznym". W 1973 r. Rada Wydziału Filologicznego UJ na podstawie rozprawy habilitacyjnej "Frekwencja wyrazów w prasie" nadała mu stopień doktora habilitowanego.

W 1982 r. uzyskał tytuł prof. nadzwyczajnego nauk humanistycznych, a w 1994 r. – tytuł prof. zwyczajnego. Był założycielem studiów dziennikarskich przy UJ i pracownikiem naukowym Instytutu Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie.

Pełnił funkcję honorowego prezesa Rady Języka Polskiego przy Polskiej Akademii Nauk – był pierwszym przewodniczącym rady. W latach 1969–2001 był dyrektorem krakowskiego Ośrodka Badań Prasoznawczych. Uczestniczył w pracach Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności.