Dzisiejszy numer "Europy" ilustrują prace Ferdinanda Hodlera (1853 - 1918). Karierę artystyczną rozpoczął Hodler już w rodzinnym Bernie, ale tempa nabrała ona dopiero po przeprowadzce do Genewy, gdzie 18-letni malarz trafił pod opiekę Barthélemy'ego Menna. Jego pierwsze prace, w przeważającej mierze pejzaże i portrety, charakteryzował bardzo żywy realizm. Pod wpływem takich prądów jak symbolizm i art nouveau w ostatniej dekadzie XIX wieku Hodler tworzył stopniowo własny styl - paralelizm. Za cezurę tej zmiany oraz doskonały przykład nowego kierunku uznaje się obraz "La Nuit" (Noc). Oparty na zasadzie symetrii paralelizm to coś więcej niż jedynie reguła kompozycji. To również koncepcja filozoficzna wyrażająca przekonanie o łączności człowieka z naturą oraz o jej nieustannie odtwarzającym się porządku. Obie te cechy widać szczególnie wyraźnie w Hodlerowskich pejzażach i portretach - gatunkach, które przyniosły artyście największe uznanie. Pejzaż powinien zdaniem Hodlera poszukiwać istoty natury przez ukazanie jej wielkości w sposób prosty, bez zbędnych detali. Podobnie bohaterowie jego portretów są często przedstawiani na pozbawionym ozdób tle. W tym wypadku rezygnacja z odniesień do codziennego środowiska modela stanowiła także zabieg zmierzający do podkreślenia jego cech jednostkowych. Obrazy Ferdinanda Hodlera prezentujemy dzięki uprzejmości Kunstmuseum w Bazylei.
