Pablo Picasso (własc. P. Ruíz y Blasco), ur. 1881 w Maladze, zm. 1973 w Mougins, prawdopodobnie najbardziej znany i ceniony artysta XX wieku. Debiutował w Barcelonie jako rysownik prasowy, mając 15 lat. W 1901 przeniósł się do Paryża, gdzie mieszkał do końca II wojny światowej. Ostatnie dekady życia spędził w południowej Francji. Picasso nie tylko wywarł przełomowy wpływ na rozwój sztuki, lecz także angażował się politycznie. Jego "Guernica" (1937) stała się najsłynniejszym komentarzem do hiszpańskiej wojny domowej. Do czasu, gdy namalowany przez Picassa portret Stalina nie został skrytykowany przez paryjny aktyw za niewystarczający realizm, malarz był przekonanym komunistą. Cechą charakterystyczną twórczości Picassa jest periodyczność - po wczesnym okresie realistycznym nastąpiły okresy błękitny i różowy, a następnie czas inspiracji etniczną sztuką afrykańską. W późniejszych latach prace Picassa zwiastowały nadchodzący kubizm, nawiązywały do klasycznej sztuki greckiej, wpisywały się w nurt surrealizmu i ekspresjonizmu. W dzisiejszym numerze "Europy", dzięki uprzejmości wiedeńskiego muzeum Albertina, prezentujemy prace z najpóźniejszego i najrzadziej imitowanego okresu twórczości Picassa. Na okładce autoportret z roku 1972, a powyżej "Portret mężczyzny z mieczem i kwiatem", 1969.
