Prozaik, poeta i dramatopisarz, jeden z najważniejszych szwedzkich autorów XX wieku. Debiutował już w roku 1912 powieścią "Ludzie", ale rozgłos przyniósł mu dopiero opublikowany w Szwecji w 1916 roku tomik wierszy "Trwoga", uważany za początek szwedzkiego ekspresjonizmu. Od początku lat 20. zasadniczym tematem twórczości Lagerkvista stał się problem istnienia Boga - wokół tego zagadnienia koncentruje się narracja powieści "Gość w rzeczywistości" (1925) i "Zawojowane życie" (1927). Najbardziej poczytnym dziełem Lagerkvista jest opublikowana w roku 1950 powieść "Barabasz" opowiadająca o losach biblijnego złoczyńcy od chwili, kiedy Poncjusz Piłat darowuje mu życie. W rok po jej wydaniu pisarz otrzymał literacką Nagrodę Nobla.

p

***
Jego cień padł na ziemię.
Czyżby przeszedł niedaleko pośród światła gwiazd?
Niedaleko naszego obozu, w drodze do czegoś, co inne niż my?
Jego cień padł na nasze namioty
i zbudziliśmy się w nocy jak od silnego blasku.




Jego cień to nie on sam,
lecz w namiotach zrobiło się jasno.

Tej nocy nie mogliśmy już zasnąć.

***

Jak chmura,
jak motyl,
jak lekki oddech na lustrze -

Przypadkiem,
niestale,
już po chwili daleko stąd.

Panie niebios, światów, przeznaczeń,
co chciałeś przeze mnie powiedzieć?

***

Ty, który byłeś, nim stały się góry i obłoki,
morze i wiatry.
Ty, którego początek wcześniejszy od innych początków
i którego radość i smutek są starsze od gwiazd.
Ty, który - wiecznie młody - wędrowałeś po drodze mlecznej
i przez wielkie ciemności między nimi.
Ty, który byłeś sam nim powstała samotność
i którego serce pełne było lęku wcześniej od serca człowieka -






nie zapomnij mnie.

Reklama

Ale jak mógłbyś mnie pamiętać.
Jak morze mogłoby pamiętać muszlę,
w której zdarzyło mu się zaszumieć.

***

Chciałem być kimś innym,
nie wiem jednak kim.
Obcy stoi odwrócony, z czołem
zwróconym ku płonącemu domowi gwiazd.
Nie zobaczę nigdy jego płonących oczu,
nigdy rysów jego twarzy.




Chciałem być kimś innym,
obcym, innym niż ja.

przeł. Katarzyna Szewczyk