Andrzej Wróblewski, ur. w 1927 w Wilnie, zginął w 1957 w Tatrach. Ukończył historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz krakowską ASP. Zadebiutował w roku 1948 na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie. Pierwsze prace malarskie Wróblewskiego utrzymane były w duchu kapistowskim, jednak już pod koniec lat 40. młody artysta zaczął buntować się przeciwko akademickiej dominacji koloryzmu. Zatrudniony jako asystent na krakowskiej ASP, był organizatorem Grupy Samokształcenia, do której należeli m.in. Andrzej Wajda i Przemysław Brykalski. Program Grupy proklamował potrzebę stworzenia sztuki, w której "elementy estetyczne i ideologiczne splatałyby się nierozerwalnie". Konsekwencją takiego podejścia było wpisanie się w nurt socrealizmu. Deformacje postaci i operowanie płaską, syntetyczną plamą koloru pozwalały zwiększać siłę ekspresji obrazów, co najwyraźniej można zaobserwować na przykładzie powstałego pod koniec lat 40. cyklu "Rozstrzelania". Inspiracje tym stylem, do którego Wróblewski powrócił w połowie lat 50. (m.in. w cyklu "Szofer"), dostrzec można w pracach dzisiejszych młodych artystów takich jak Marcin Maciejowski i Wilhelm Sasnal. Prace prezentowane w dzisiejszym numerze "Europy" pochodzą z wystawy z okazji 50. rocznicy śmierci artysty, otwartej w warszawskim Muzeum Narodowym do 6 maja.
