Posłowie PSL zagłosują razem ze swoim rządowym koalicjantem, Platformą Obywatelską, za obaleniem prezydenckiego weta, ale nie będą żałować własnego niepowodzenia. Za kulisami szykują się do równoczesnego udziału w nowej koalicji, tym razem medialnej. Nie na prawach równego partnera, nie mają wszak swoich ludzi w radzie nadzorczej TVP i publicznego radia. Ale powinni coś dostać w ośrodkach regionalnych. To umacnia w praktyce radiowo-telewizyjny sojusz SLD – PiS. Tuskowi i jego partii trudniej będzie zrobić telewizji Lipińskiego i Kwiatkowskiego realną krzywdę, gdy ugrupowanie Waldemara Pawlaka zasiądzie okrakiem na barykadzie.

Na te piruety ludowców patrzę z mieszanymi uczuciami. Z jednej strony udział Pawlakowego PSL w medialnej koalicji jest jakoś tam zrozumiały. Partia ta podobnie jak PiS i lewica jest zainteresowana podtrzymaniem istnienia mediów publicznych w Polsce. Dlaczego ma więc nie przyłączyć się do układu, który media te konserwuje? Platformie wystarczy poparcie prywatnych stacji radiowych i telewizyjnych, więc brała się już za niszczenie tych mediów. Trudno nie odczuwać satysfakcji, że jej się na razie nie udało. Takie na przykład telewizyjne ośrodki regionalne wspierały zawsze, przy wszystkich swoich ułomnościach, kulturalne i społeczne aspiracje różnych lokalnych środowisk. Wolę, żeby je utrzymano przy życiu.