Rynek przestępczości internetowej w 2010 r. został oszacowany przez Symantec na 388 mld dol. W 2011 r. kwota ta mogła przekroczyć dane dotyczące rynku narkotyków (411 mld dol.).
Do sieci trafiły adresy i hasła kont mailowych, numery kart kredytowych i telefonów pracowników takich instytucji jak Komisja Europejska, Europejska Służba Działań Zewnętrznych, Parlament Europejski, Eurojust (agencja ds. walki z przestępczością zorganizowaną) czy instytut badawczy European Policy Centre.
Wcześniej ujawniono informacje na temat polityków, pracowników wojska i służb specjalnych z USA i Wielkiej Brytanii, a także urzędników NATO. – Ujawnione adresy mailowe będą przydatne w identyfikacji osób powiązanych z wrażliwymi agencjami rządowymi dla każdej służby rozpracowującej Wielką Brytanię – mówił John Bumgarner, ekspert ds. cyberbezpieczeństwa waszyngtońskiego US Cyber Consequences Unit.
Z ujawnionych danych Bumgarnerowi udało się zidentyfikować 221 pracowników brytyjskiego resortu obrony i 242 urzędników NATO. Aż 19 tys. adresów ma końcówkę .mil, czyli znajduje się na serwerach amerykańskiego Departamentu Obrony. Eksperci radzą, by te osoby, które zapisywały się na listę subskrypcyjną Stratforu, rozważyły zmianę adresów mailowych i zastrzeżenie kart kredytowych, jeśli były użyte do opłacenia usług proponowanych przez instytut.
Stratfor, założona przez George’a Friedmana instytucja z siedzibą w Austin, w opinii wielu ekspertów jest najlepszą prywatną wywiadownią na świecie. Mimo to pracownicy pozostawali na bakier z elementarnymi cyberzabezpieczeniami. Dane o pojemności 200 Gb nie były zakodowane, co dla instytucji zajmującej się m.in. problemami bezpieczeństwa w sieci jest kompromitacją.
Grupa Anonymous utrzymuje, że jej celem jest walka z „nowym światowym porządkiem”. Hakerzy walczą z każdym, kto ich zdaniem szkodzi wolności w internecie, w tym ze zglobalizowanymi portalami społecznościowymi.
Dziennikarz „Dziennika Gazety Prawnej” od powstania tytułu w 2009 r. Wcześniej pracował w „Dzienniku”.
Absolwent stosunków międzynarodowych na Uniwersytecie Warszawskim. Zawodowo zajmuje się tematyką światową, zwłaszcza państwami Europy Wschodniej. Współautor książek: „Wilki żyją poza prawem. Jak Janukowycz przegrał Ukrainę” (2015), „Kryształowy fortepian. Zdrady i zwycięstwa Petra Poroszenki” (2016), „Czarne złoto. Wojny o węgiel z Donbasu” (2020), „Partyzanci. Dziennikarze na celowniku Łukaszenki” (2021).
Laureat nagród dziennikarskich: Belarus in Focus 2012, Grand Press 2018 w kategorii dziennikarstwo specjalistyczne, Nagrody im. Dariusza Fikusa 2019.
Mówi po angielsku, rosyjsku, ukraińsku i białorusku, uczył się również chorwackiego, esperanto, greckiego, japońskiego, niemieckiego i rumuńskiego.