Margaret Thatcher pełniła funkcję premiera w latach 1979-1990,
była najdłużej urzędującym szefem brytyjskiego rządu w XX wieku. W
latach 1975-1990 kierowała Partią Konserwatywną. Była także jedyną
kobietą, która kiedykolwiek w Wielkiej Brytanii została wybrana na szefa
partii rządzącej.
Thatcher objęła władzę
podczas głębokiego kryzysu ekonomicznego, spowodowanego między innymi
rozbudowaną polityką socjalną państwa i inflacją. Zastosowała twardą
politykę w celu uzdrowienia gospodarki: zlikwidowała dotacje dla
znacznej części państwowych firm, zatrzymała inflację kosztem
zwiększonego bezrobocia, zredukowała wydatki budżetowe, obniżyła podatki
oraz podwyższyła stopę procentową oszczędności. Wszystkie te działania,
będące połączeniem liberalizmu, konserwatyzmu i monetaryzmu, uzyskały
nazwę "thatcheryzmu".
Krytycznie odnosiła się do realizowanego modelu integracji europejskiej, próbowała wprowadzić wolnorynkowe metody zarządzania w oświacie, służbie zdrowia i kulturze, co spowodowało spadek jej popularności. W 1990 roku zrezygnowała z kierowania Partią Konserwatywną, co było równoznaczne z ustąpieniem ze stanowiska premiera. Dwa lata później otrzymała szlachectwo oraz zajęła miejsce w Izbie Lordów.
Margaret Thatcher urodziła się 13 października 1925 roku. Karierą polityczną w Partii Konserwatywnej rozpoczęła w 1950 roku. Dziewięć lat później weszła do brytyjskiego parlamentu. Prezentowała tam zdecydowane, a czasem radykalne poglądy.
Była
jednym z nielicznych członków parlamentu, którzy głosowali za
niekaraniem kontaktów homoseksualnych, opowiadała się także za
legalizacją aborcji. Sprzeciwiała się natomiast zniesieniu kary śmierci
oraz ułatwieniom w procedurze rozwodowej.
W 1970 roku
została ministrem edukacji. Była zwolenniczką ograniczenia budżetu tego
resortu i pomocy państwa dla uczniów, co wywołało masowe protesty. Jako
premier starała się ograniczyć rolę państwa w gospodarce. Reprezentowała
politykę bardzo zbliżoną do poglądów prezydenta Stanów Zjednoczonych,
Ronalda Reagana.
Jedną z najtrudniejszych decyzji w
polityce zagranicznej Margaret Thatcher było wysłanie brytyjskiej floty i
wojna z Argentyną o wyspy Falklandy, zajęte w 1982 roku przez armię
argentyńską. Odzyskanie Falklandów przyniosło jej dużą popularność w
kraju.
Thatcher sympatyzowała z chilijskim dyktatorem generałem
Augusto Pinochetem. Podczas wojny falklandzkiej rząd Chile jako jedyny w
Ameryce Łacińskiej aktywnie poparł Wielką Brytanię.
Jednym
z najważniejszych celów w polityce wewnętrznej Margaret Thatcher było
ograniczenie pozycji związków zawodowych. Przez blisko rok walczyła z
protestami górników, które zakończyły się zamknięciem kilkunastu
niedochodowych kopalń.
