Tytułowa postać pochodzi z "Peryklesa, księcia Tyru" Szekspira. Imię Marina wywodzi się od łacińskiego przymiotnika "marinus" - morski, z morza.

Dziwi motto z "Herkulesa szalejącego" Seneki: "Co to za miejsce, jaki kraj i jaka część świata". Są to słowa, jakie wypowiedział Herkules, odzyskawszy świadomość po zabiciu swojej żony i dzieci pod wpływem szału zesłanego przez Junonę. Herkules zabija swoją rodzinę, ale dokonuje tego bezwiednie, co jak gdyby odgradza go od jego czynu. Podobne przebudzenie następuje u bohatera "Mariny" Peryklesa, który odnajduje swe dawno utracone dziecko. Według C.G. Junga dziecko symbolizuje odnalezienie własnej duszy, początek nowego życia. Wprowadzając motto z "Herkulesa szalejącego", Eliot uwikłany w problemy swego nieudanego małżeństwa wskazuje na ciemny, tragiczny warunek odrodzenia duchowego. Jest to ostatni i najpiękniejszy z cyklu "Wiersz Ariela", ogłoszony w roku 1930.

"Wiersze Ariela" ogłaszał Eliot corocznie w okresie Bożego Narodzenia, od roku 1927. W "Europie" trzy poprzednie "Wiersze Ariela" były drukowane w nr. 1 i 51 z roku 2005 oraz w nr. 51 z 23 grudnia br.

p

Marina

Quis hic locus, quae regio,
quae mundi plaga?

Jakie to morza i brzegi jakie skały siwe i wyspy
Jaka woda obmywa dziób statku
I zapach sosen i drozd śpiewający we mgle
Jakie obrazy wracają
O moja córko.



Reklama

Ci którzy ostrzą ząb psa - a znaczy to
Śmierć
Ci którzy błyszczą chwałą kolibra - a znaczy to
Śmierć
Ci którzy siedzą w chlewach zadowoleń - a znaczy to
Śmierć
Ci którzy cierpią zwierzęce ekstazy - a znaczy to
Śmierć






Stają się zwiewnym, rozwianym przez wiatr,
Oddechem sosny, śpiewem mgły wśród drzew
Dzięki świetlistej łasce tych okolic

Czyja to twarz - tak mglista a jasna
Tętno w przegubie dłoni - tak wiotkie a mocne -
Dane czy użyczone? Bardziej odległe niż gwiazdy a bliższe od źrenic

Szepty i śmiech stłumiony między stopą biegnącą a liśćmi
Pod snem, gdzie wszystkie wody łączą się koliście.

Bukszpryt pękał wśród lodów, farba pękała w upale.
Uczyniłem to, zapomniałem
I pamiętam.
Liny słabe i żagle zbutwiałe
Pomiędzy tamtym czerwcem a poprzednim wrześniem.
Uczyniłem to nie wiedząc, półświadomie, nieznane, me własne.
Dno przecieka i fugi trzeba uszczelnić w kadłubie.
Ten kształt, ta twarz, to życie
Żyjące by żyć w świecie czasu poza mną; obym
Życie mógł oddać za to życie, swoją mowę za tę niewymówioną,
Obudzoną, rozchylone wargi, nadzieję, nowe okręty.









Jakie to morza i brzegi jakie wyspy granitowe naprzeciw mych żeber
I drozd wołający przez mgłę
Moja córko.

przeł. Krzysztof Boczkowski