Andre Frenaud debiutował tomem poezji "Rois mages" w 1943 roku, który otworzył mu drogę do kariery literackiej. Początkowo bliski był mu nadrealizm, lecz wkrótce wybrał własną drogę wyznaczoną przez refleksję antropologiczną, wyznanie intymne
i specyficzny stoicyzm (kulturowy i egzystencjalny). Jego poezja żywi się silnie pejzażem, kulturą, tematem religijnym, malarstwem. Odwieczne zmagania człowieka i świata są ukazywane w krótkich, olśniewających medytacjach poetyckich albo fragmentarycznie ujmowanych traktatach humanistycznych. Opublikował kilka zbiorów poezji, spośród których najważniesze to "Il n'y a pas de paradis"(1962) oraz "Hĺres"(1982).
p
Ogród nieustannie nowe wytwarza rozkosze.
...Jak pąk, który ma się już otworzyć,
ale coś go powstrzymuje, zaraz się otworzy, ale
światło nie jest już po stronie umarłych.
*
...a noc stanie się niebieska i zielona jak kwitnący paw
i wszystkie cierpienia sczezną.
*
Trzej królowie prowadzą dwadzieścia dziewic
do boskiego dzieciątka i się wpół kłaniają.
*
Kolumny i grobowce. Wstań. Coś powiedz.
Wróć do trumny. Zaśnij.
*
Sam w grobowcu przy grobowcach ja,
ani mniej ani bardziej martwy niż wy wszyscy, ja.
Grobowiec, relikwiarz, ale czy ktoś by otworzył
wieko tak, żeby olśniony zemdlał?
Sant'Apollinare in Classe
Duży chłopaczek już, ale ustami jeszcze
przywiera do matczynej piersi...
Dobre serce ma uśmiechnięta matka.
Jej oczy patrzą rozszerzając się przez dziecko,
o które się boi,
dziecko wielokrotne,
oczekujące od powstania świata miłości.
A krew płynie,
właśnie stąd wypływa,
z czoła matki,
z owocu matki,
płynie wzdłuż policzków
aż do piersi,
która staje się czerwona.
W koronie cierniowej ona to jest.
I mleko z niej płynie,
z jej pełnych piersi
- o, soku kobiety, o, darze kobiety -
to krew przecież jest,
co mleko żywi,
to krew jest, co cierpi tu
i pierś co milczy, gdy
w usta je bierze złakniony.
Z błękitu w błękit leci czerwona krew.
Spragniony człowiek ssie i drży,
aby wszystkich zbawić nas,
jedynie dobro jest.
Corippo, Val Verzasca
