Wojciech Fibak*: Język jest absolutnie konieczny. To podstawa, bez której nikt nie ma szans na zaistnienie w świecie tego sportu.
Jestem poznaniakiem i mam rodzinę w Belgii, więc niemiecki i francuski poznawałem od dzieciństwa. Angielski pojawił się dopiero jako trzeci język. Mój ojciec, prawdziwy wielbiciel tego
języka, uczył mnie w domu. Co dziennie po pół godziny przepytywał mnie i moją siostrę ze słówek.
Taka poważna nauka zaczęła się, kiedy miałem 17 - 18 lat, zacząłem grać jako junior i wyjeżdżać za granicę. Wtedy okazało się, że angielski jest nieodzowny i musiałem bardzo szybko
się w nim odnaleźć.
Na początku znałem kilkaset słów, więc podstawy jakieś miałem. Trzeba było jednak nabrać pewności siebie, umiejętności płynnego i niewymuszonego mówienia. To dla nastolatka z Polski w
obcym świecie nie było proste. Ale nie było wyboru, nawet mój trener był przecież Amerykaninem.
Nie - jest spora różnica. Angielski jest niezbędny. Francuski, owszem znałem z dzieciństwa, ale to jest język, który jest przydatny właściwie tylko we Francji. Podobnie niemiecki. To język,
którym mówi wielu ludzi, ale głównie w Niemczech. Angielski jest wszędzie i nie tylko w sporcie, bo równie mocno przydał mi się, kiedy zająłem się biznesem.
Na tyle skuteczne, że po latach mogłem swobodnie rozmawiać zarówno z Henrym Kissingerem, jak i z Erikiem Claptonem.
Bez znajomości angielskiego? Nie. Takiej możliwości w ogóle sobie nie wyobrażam. Bez tego chyba by mnie w ogóle nie było.
