Trudno nie zgodzić się z powyższym opisem Krzemińskiego. Tyle, że autentycznie przeżywana wiary nie generuje, jak to ma miejsce w przypadku radia, wroga. Ba, taka wiara ewangeliczna woli niemoc niż przemoc. Nie kieruje się tylko do "swoich", ale także do "obcych". A może, jeśli chce się być wiernym Jezusowi z Nazaretu, przede wszystkim do obcych.

W książce zabrakło mi natomiast jednego aspektu. Przyjrzeniu się samej postaci o. Rydzyka. Jego zwolennicy są gotowi pójść za tym niepozornym zakonnikiem w ogień. Cóż zatem kryje się w postaci redemptorysty, że potrafi pociągnąć za sobą tłumy? Opis femonenu o. Tadeusza czeka chyba jeszcze na swoje pióro.

I druga sprawa: od jakiegoś czasu jedną z kluczowych kategorii naszego życia społecznego jest gniew. Radio przygarnęło zaś pod swe skrzydła tych wszystkich, którzy poczuli się ofiarami ustrojowej transformacji.

Co więcej, żyjemy w świecie, gdzie nierówności - nie tylko zresztą ekonomiczne - nie są niwelowane, ale wręcz się pogłębiają. To również woda na radiomaryjny młyn.

Jeśli zatem miałbym jednym słowem odpowiedzieć na pytanie, które w tytule książki stawia Krzemiński, to powiedziałbym tak: Radio Maryja uczy, jak organizować gniew i niezadowolenie mas. Przekonamy się o tym po raz kolejny już niebawem. Przecież wybory prezydenckie i parlamentarne już widać na horyzoncie.

*Jarosław Makowski jest teologiem i publicystą. Stale publikuje m.in; w "Newsweeku", "Rzeczpospolitej", "Res Publice Nowej".