Wiadomości - Opinie

Szanowny Panie Ministrze, pozwalam sobie na ten list w sprawie, którą może załatwić Pan jednym podpisem. Oto za dwa tygodnie 80. urodziny obchodzić będzie Anna Walentynowicz - przypomina Robert Mazurek, publicysta DZIENNIKA. Apeluje do Tomasza Arabskiego, by znalazł 30 tys. zł na uroczystości ku czci Walentynowicz.

W roku 2010 nie będzie wyższych podatków - rzucił na odchodnym po dłuższej przemowie w piątkowe popołudnie szef rządu. Wypowiedź Tuska można przetłumaczyć tak: - Nowe podatki zawetuje Lech Kaczyński, podtrzyma to cała opozycja, zbuntuje się koalicjant - zauważa Piotr Gursztyn, publicysta DZIENNIKA.

To niebywałe, że prokuratura próbuje założyć na usta kaganiec wszystkim pozostałym instytucjom prowadzącym śledztwa. ABW, CBA i policji. Co się takiego właściwie stało, że Ministerstwo Sprawiedliwości sięgnęło po tak drastyczne środki? - zastanawia się Jerzy Jachowicz, publicysta DZIENNIKA.

Nikt nie obchodził przypadającej tydzień temu drugiej rocznicy zbudowanego pod kancelarią premiera białego miasteczka - przypomina Robert Mazurek, publicysta DZIENNIKA. Przypomnijmy tę wspaniałą atmosferę, setki artystek pielgrzymujących na warszawski bruk, te wozy bojowe TVN-u animujących bunt przeciw znienawidzonemu reżimowi.

W zachodniej Europie naprawdę wieją nowe wiatry. I Donald Tusk okaże się zapewne ich pojętnym obserwatorem - zapowiada Piotr Zaremba, komentator DZIENNIKA. Niedawny rzecznik pierwiastka potrafił się przedzierzgnąć w bezkrytycznego wielbiciela integracji a la Lizbona, to można się po nim spodziewać innych ustępstw na rzecz europejskiej poprawności.

Odpowiedzialnością za zamieszki w Warszawie obciążyłbym zarząd spółki KDT, który nie informował kupców wynajmujących lokale o propozycjach miasta na przeniesienie w inne miejsce - uważa Grzegorz Miecugow, publicysta TVN24.

Do kupców trzeba było wyciągnąć rękę - ocenia Paweł Piskorski, pomysłodawca budowy KDT na pl. Defilad w Warszawie. W jego opinii kupcy broniąc swoich stoisk nie robili tego na złość prezydent Warszawy. "Przecież oni w większości byli zachwyceni panią Gronkiewicz, a kiedy kandydowała na prezydenta miasta głosowali na nią" - dodaje.

Gdyby kupcy z warszawskiego KDT tłukli się dwa lata temu z pisowską władzą, to cieszyliby się takim samym uwielbieniem jak pielęgniarki z „białego miasteczka” - zauważa Piotr Gursztyn, publicysta DZIENNIKA. Kupcy więc mogą tylko pomarzyć o odwiedzinach Jolanty Kwaśniewskiej, łącznie z kanapkami i herbatą od prezydent stolicy Hanny Gronkiewicz-Waltz.

Po przeczytaniu wywiadu z szefem Kancelarii Prezydenta zastanawiam się, czy już złożył rezygnację, czy dopiero ma taki zamiar - pisze Monika Olejnik, publicystka Radia Zet. Bo nie może się stać inaczej, gdy najbliższy współpracownik głowy państwa mówi, że w prezydenckiej kancelarii panuje chaos.

Władze rosyjskie konsekwentnie twierdzą, że Michaił Chodorkowski siedzi w więzieniu z powodu oszustw podatkowych. Obrońcy praw człowieka zaś uważają go za więźnia politycznego. Chodorkowski więźniem politycznym? Być może. Chodorkowski symbolem wolności? W żadnym wypadku - podsumowuje Andrzej Talaga, zastępca redaktora naczelnego DZIENNIKA.

Autorzy, którzy odnieśli się do raportu oraz do mojego tekstu rozpoczynającego dyskusję o politycznym wymiarze raportu „Polska 2030”, stawiają mi liczne zarzuty, które nie dotyczą moich tez, lecz są wynikiem ich wyobrażeń lub marzeń na temat polskiego społeczeństwa - ocenia prof. Marcin Król zabierając głos w debacie na temat raportu "Polska 2030"

Debata wywołana przez raport ekipy Boniego jest rachityczna. Poza naszymi łamami nie toczyła się na szerszą skalę w żadnym z głównych mediów, ani tych sprzyjających rządowi, ani mu otwarcie wrogich - zauważa Michał Kobosko, redaktor naczelny DZIENNIKA.

Dłużej w polityce chyba już nie można dryfować. Nasz raport wskazuje więc "latarnie morskie", którymi mogą się kierować rządzący - mówi Michał Boni w rozmowie z DZIENNIKIEM. Podkreśla, że nie oznacza to, że wszystko ma być już, od zaraz zrealizowane.

Gdyby Kaczyński nie był taki, jak opisał go Kownacki - nazwijmy to prostolinijnością - to wywiad dla „Dziennika” mógłby być dobrym początkiem do zmiany wizerunku prezydenta - zauważa Piotr Gursztyn, publicysta DZIENNIKA. Swoją reakcją podciął skrzydła całkiem sporemu gronu ludzi, dzięki którym może mieć szansę na reelekcję.

Wstydzić się powinni wszyscy uczestnicy tej bitwy. Władze administracyjne i polityczne Warszawy, policja, firma ochroniarska, przedstawiciel sądownictwa w osobie komornika i wreszcie handlarze broniący rubieży blaszanej hali - ocenia Jerzy Jachowicz, publicysta DZIENNIKA.

Jeżeli teraz zmniejszylibyśmy pensje pracownikom Narodowego Centrum Sportu i spółki PL.2012 to byłaby katastrofa. Nowi ludzie, za mniejsze pieniądze, musieliby się uczyć od początku. To by było zagrożenie dla płynności przygotowań do Euro - mówi DZIENNIKOWI Mirosław Drzewiecki, minister sportu.

Leszek był niewątpliwie próżny, co pokazują dwa przykłady. Bardzo wysoko cenił sobie uzyskanie prawa do członkostwa w Royal Club of Whisky oraz nagrodę, jaką otrzymał jako najwybitniejszy żyjący filozof od sławnej włoskiej producentki grappy. Nagrodą była oczywiście wielka skrzynka tejże grappy - wspomina zmarłego profesora Leszka Kołakowskiego filozof, historyk idei prof. Marcin Król.

Wejście do gry Piskorskiego nie stanowi zagrożenia dla siedmioletnich rządów Platformy - ocenia Eryk Mistewicz, konsultant polityczny. W jego ocenie programowe przetasowanie odbywa się obok PO. Na scenę wróci więc lewica, wypychając PiS z głównego boiska polskiej polityki.

Z punktu widzenia Tuska tak nowa ustawa, jak i Farfał gwarantują, że telewizja będzie wypełniać tę misję publiczną, jaką ma dla niej obóz rządowy: być segmentem Patriotycznego Ruchu Antypisu - ocenia Jan rokita, komentator DZIENNIKA. Na ile jednak odwrót artystów z tego obozu jest sygnałem jakiegoś szerszego, znaczenie mniej przyjaznego dla Tuska trendu?

Przykład kariery Jerzego Buzka pokazuje, że życie polskich polityków jest wcale długie - zauważa Robert Mazurek, publicysta DZIENNIKA. Takich co grzebano za życia, jest legion. Dlatego nie zdziwi mnie nawet ponowny widok Kazimierza Marcinkiewicza czy Jana Rokity w ławach rządowych. Życie mają bowiem - długie. Ale pamięć krótką.