Yves Tanguy, ur. w 1900 w Paryżu, zm. w 1955 w Woodbury (USA). Marynarz, malarstwem zajął się w roku 1923, po tym jak przypadkowo zobaczył prace Giorgia de Chirico. Związany z surrealistyczną bohemą skupioną wokół Andre Bretona, szybko stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych artystów francuskich - pierwsza indywidualna wystawa jego obrazów odbyła się w roku 1927. Od wybuchu II wojny światowej mieszkał w Stanach Zjednoczonych. Podobieństwa do malarstwa Salvadora Dali są w pracach Tanguy'ego widoczne wyraźniej niż nawiązania do de Chirico. Częstym motywem w twórczości obydwu surrealistów są lewitujące nisko nad ziemią obiekty łączące w sobie cechy ciał ludzkich i zwierzęcych, maszyn oraz kamiennych posągów. Tło dla tych hybryd stanowią pustynie lub dno cofającego się morza. Surrealiści deklarowali chęć zerwania z tradycyjnym sposobem uprawiania malarstwa, ale różnice między twórczością Salvadora Dali a Tanguy'ego wytłumaczyć można w klasyczny, oparty na biografii artystów sposób. Kolory i światła w ich obrazach są żywcem przeniesione z miejsc, w których się wychowywali - słonecznej Katalonii w wypadku tego pierwszego i pochmurnej, chłodnej Bretanii, gdzie pierwsze dwie dekady swego życia spędził Tanguy.