Wiadomości - Opinie

Donald Tusk nie będzie miał żadnego zysku z ogłoszenia w sobotę planu zmian konstytucyjnych. Przeciwnie, może ponieść spore straty - jawiąc się jako polityk rzucający propozycje nieprzemyślane, populistyczne i czasem wręcz niebezpieczne - pisze Piotr Gursztyn.

"Ani ministrom odpowiedzialnym za gospodarkę, ani całemu rządowi nie udało się zrealizować wielu z celów gospodarczych, o których przywódcy PO mówili podczas kampanii (w której zresztą brałem udział)" - komentuje w "Dzienniku Gazecie Prawnej" ekonomista i były wiceminister finansów prof. Stanisław Gomułka.

"Ciekawe, że klęski niektórych ministrów tego rządu wychodzą Polsce na dobre" - zauważa w "Dzienniku Gazecie Prawnej" doradca ekonomiczny prezydenta Ryszard Bugaj.

"Uchwała sejmowa powinna być wyrazem gotowości do walki nie tylko w obronie krzyża, ale też symboli innych religii. Nie widzę przeszkód, by w szkole obok krucyfiksu zawisły znaki pozostałych wielkich wyznań" - mówi "Dziennikowi Gazecie Prawnej" religioznawca prof. Tadeusz Gadacz.

Przepisy konstytucji dotyczące prezydenta są dalekie od doskonałości. Nie można nazwać dobrym ustroju, w którym głowie państwa pozostawia się w rzeczywistości wybór między siedzeniem cicho a przeszkadzaniem większościowemu rządowi. I to pomimo, że mandat demokratyczny wszystkich prezydentów III RP był w każdym przypadku nieporównanie większy niż kolejnych premierów.

"U podstaw istnienia związków zawodowych leżą szczytne idee. Związki są od tego, żeby bronić pracownika. W Polsce te idee wspiera - zasłużony - mit związkowców, którzy obalili komunizm" - komentuje publicysta "Dziennika Gazety Prawnej" Wojciech Cieśla.

"Nie udało nam się uratować Stoczni. Być może powinienem ogłosić upadłość stoczni w dniu objęcia urzędu. Wskazywały na to wszystkie wyniki finansowe i byłoby to politycznie sprytniejsze - pisze minister skarbu Aleksander Grad w "DZIENNIKU Gazecie Prawnej".

"Można rozsądnie założyć, iż Tusk ani jeszcze nie dezerteruje, ani nie zgorzkniał do tego stopnia, że pożąda już tylko przywilejów królowej angielskiej. Lecz jeśli tak, to jego spóźniona o dwa lata inicjatywa konstytucyjna musi być traktowana wyłącznie w kategoriach propagandowych - pisze Jan Rokita.

Miał być Tony Blair w roli pierwszego prezydenta Unii Europejskiej albo David Miliband jako szef unijnej dyplomacji. Skończyło się na tym, że na czele Wspólnoty stanie mało znany premier Belgii Herman Van Rompuy, a polityką zagraniczną pokieruje jeszcze bardziej anonimowa komisarz ds. handlu, Brytyjka Catherine Ashton.

Unia Europejska została stworzona jako organizm ekonomiczny i polityczny. Traktat lizboński wzmacnia jeszcze tę drugą funkcję. Ale czy deklarowana coraz ciaśniejsza integracja europejska ma polegać tylko na wspólnym rynku i zarządzaniu wewnętrznym, czy na stworzeniu mechanizmów realnie broniących interesów i bezpieczeństwa członków?

Czy po dwóch meczach reprezentacji pod wodzą nowego selekcjonera można wyciągać jakiekolwiek wnioski? Wbrew pozorom wcale nie jest to pytanie retoryczne. Po starciach z Rumunią i Kanadą na sto procent wiemy sporo: w kadrze nie będzie rewolucji.

Nasze państwo to coraz większy łakomczuch, któremu wydaje się, że gdy z torby pełnej słodyczy podkradnie jednego czy dwa cukierki, to nikt tego nie zauważy. I pewnie tak właśnie by było, gdyby na tych dwóch słodkościach się kończyło. Tak niestety nigdy nie jest - komentuje Marek Kutarba.

Perspektywa zaostrzenia się sporu między Jackiem Rostowskim a Michałem Bonim to fatalna wiadomość nie tylko dla Donalda Tuska, ale i dla tych, którzy liczą, że w trzecim roku istnienia rząd PO - PSL zrobi więcej dobrego niż dotychczas - komentuje redaktor naczelny "Dziennika Gazety Prawnej" Michał Kobosko.

"Procedura wyłaniania zarówno prezydenta Rady Europejskiej jak i ministra spraw zagranicznych staje się powoli karykaturą demokracji. Traktat z Lizbony miał uzdrowić unijne mechanizmy, a tymczasem niewiele się zmieniło" - mówi polityk niemiecko-francuski Daniel Cohn-Bendit w rozmowie z "Dziennikiem Gazetą Prawną".

"Edukacja i szkolnictwo wyższe zupełnie niepotrzebnie podlegają dwu ministerstwom. Jedno całkowicie by wystarczyło. Działalność tych ministerstw i ministrów w ostatnich dwóch latach oceniam bardzo odmiennie" - komentuje historyk idei profesor Marcin Król.

Analiza dokonań w zakresie szeroko rozumianej edukacji prowadzi do wniosku, iż działania obu ministerstw są - co trzeba stwierdzić z zadowoleniem - spójne i konsekwentne" - uważa Marek Rocki, senator Platformy Obywatelskiej i były rektor Szkoły Głównej Handlowej.

„Kapitał intelektualny” – to pojęcie niczym mantra przewijało się zarówno w programie wyborczym PO, jak i w expose Donalda Tuska. Dlaczego? Zdaniem dzisiejszej opozycji - bo to ładnie brzmi. Według polityków PO - dlatego, że właśnie inwestycje w naukę, edukację i wiedzę miały być według premiera i jego partii jednym z podstawowych impulsów do modernizacji kraju, drogą do „Polskiego cudu” i tego „By żyło się lepiej. Wszystkim”.

„Komu sił nie starcza, ten ginie w połowie drogi” - mawiał niegdyś Konfucjusz. Dziś opozycja w roli wędrowca opadającego z sił chętnie zobaczyłaby rząd. Jednak z perspektywy ministra nauki i szkolnictwa wyższego mogę śmiało powiedzieć, że my od samego początku pracujemy na dobry efekt czterech lat i sił na pewno nam nie zabraknie. A co zdarzyło się przez minione dwa lata?

Krzyż powinie pozostać symbolem religijnym. Dlatego to sami chrześcijanie powinni zadać sobie pytanie, czy najlepszym miejscem dla krzyża jest szkolna sala czy parlament?

Zaprzeczeniem zdrowego rozsądku jest, gdy becikowe trafia do majętnych osób. Albo gdy biedniejsi podatnicy dokładają się do rolniczej emerytury osoby, która gospodaruje na kilkuset hektarach.