W rozmowie z DZIENNIKIEM reżyserka filmu BBC o Watykanie wykazała się ignorancją w sprawach kościoła. Sarah MacDonald, przynajmniej w dwóch zasadniczych sprawach dotyczących molestowania dzieci przez księży, nie miała pojęcia o faktach. A obraziła katolików.
Justyna Prus: Dlaczego nakręciła pani film, który obraża katolików?
Sarah MacDonald: Chodzi o pokazanie problemu, a nie o urażanie czyichkolwiek uczuć. Trzy lata temu zrobiłam pierwszy film o ofiarach księdza, który molestował seksualnie chłopców. Wywołał on burzę w Irlandii, ale w efekcie doprowadził do odejścia lokalnego biskupa Brendana Comiskey, który przez piętnaście lat tolerował nadużycia księży w swojej parafii oraz do rządowego dochodzenia w sprawie.
Liczy Pani, że doprowadzi do dymisji Benedykta XVI?
Nie mam takich planów, chcę natomiast wykazać, że problem molestowania dzieci istnieje. W październiku opublikowano raport, z którego wynikało, że Kościół często wiedział o tych sprawach, ale nie reagował; właśnie tam wspomniano o dokumencie Crimen Sollicitationis z 1962 r. i jego nowelizacji z 2001 r., której autorem był nie kto inny, lecz właśnie kardynał Joseph Ratzinger. Okazało się, że jest to jedyny dokument, który mówi o molestowaniu dzieci przez księży. Chcieliśmy pokazać, że z właśnie z powodu tego dokumentu biskupi ukrywają prawdę, a praw dzieci nikt nie dochodzi.
Ale środowiska katolickie oskarżają BBC o przekręcanie faktów, manipulację i tendencyjny dobór rozmówców.
Dokument z 1962 r. nakazuje ofiarom milczenie, grożąc im ekskomuniką (Nieprawda. Dokument mówi o ekskomunice tylko w wypadku wyniesienia informacji z procesu kanonicznego o nagabywanie seksualne w konfesjonale. Chodzi tu o ochronę tajemnicy spowiedzi - przyp. red.). Kościół nigdy nie mówił o tym, jak chronić dzieci. Wystarczy zwrócić uwagę, że w swojej reakcji na nasz film jego przedstawiciele nawet nie zająknęli się o prawach tych dzieci.
Ale dlaczego zrealizowała pani film w sposób, który może obrazić katolików? Pokazywanie zeznań ofiar na przemian z elementami liturgii i postaci papieża jest co najmniej dyskusyjne...
Nie chciałam nikogo obrażać. Film mówi o instytucji, w tym o Kościele katolickim. Papież, który jest głową tej instytucji, gdyby chciał, mógłby zacząć mówić o ochronie dzieci. Ale woli tego nie robić. Dlatego gdy mówimy o Kościele, musimy pokazywać zdjęcia kardynałów i fragmenty liturgii; inaczej film nie miałby sensu. To nie jest atak przeciwko katolicyzmowi i nie ma nic wspólnego z wiarą. Przecież ofiary to też katolicy.
Czego pani oczekiwała, pokazując ten film?
Moim celem było wywołanie szerokiej publicznej dyskusji. Chciałabym, by Kościół w końcu zajął stanowisko w sprawie ofiar molestowania, by powstały konkretne procedury, które pozwolą karać winnych. (W rzeczywistości Kościół katolicki wielokrotnie zajmował stanowisko w tej sprawie. W liście z 2001 r. De delictis gravioribus kardynał Joseph Ratzinger, ówczesny prefekt Kongregacji Nauki Wiary, uznał wykorzystywanie seksualne nieletnich przez księży za szczególne przestępstwo kanoniczne, porównywalne z występkiem przeciwko świętości Eucharystii - przyp. red.).
Sarah MacDonald: Chodzi o pokazanie problemu, a nie o urażanie czyichkolwiek uczuć. Trzy lata temu zrobiłam pierwszy film o ofiarach księdza, który molestował seksualnie chłopców. Wywołał on burzę w Irlandii, ale w efekcie doprowadził do odejścia lokalnego biskupa Brendana Comiskey, który przez piętnaście lat tolerował nadużycia księży w swojej parafii oraz do rządowego dochodzenia w sprawie.
Liczy Pani, że doprowadzi do dymisji Benedykta XVI?
Nie mam takich planów, chcę natomiast wykazać, że problem molestowania dzieci istnieje. W październiku opublikowano raport, z którego wynikało, że Kościół często wiedział o tych sprawach, ale nie reagował; właśnie tam wspomniano o dokumencie Crimen Sollicitationis z 1962 r. i jego nowelizacji z 2001 r., której autorem był nie kto inny, lecz właśnie kardynał Joseph Ratzinger. Okazało się, że jest to jedyny dokument, który mówi o molestowaniu dzieci przez księży. Chcieliśmy pokazać, że z właśnie z powodu tego dokumentu biskupi ukrywają prawdę, a praw dzieci nikt nie dochodzi.
Ale środowiska katolickie oskarżają BBC o przekręcanie faktów, manipulację i tendencyjny dobór rozmówców.
Dokument z 1962 r. nakazuje ofiarom milczenie, grożąc im ekskomuniką (Nieprawda. Dokument mówi o ekskomunice tylko w wypadku wyniesienia informacji z procesu kanonicznego o nagabywanie seksualne w konfesjonale. Chodzi tu o ochronę tajemnicy spowiedzi - przyp. red.). Kościół nigdy nie mówił o tym, jak chronić dzieci. Wystarczy zwrócić uwagę, że w swojej reakcji na nasz film jego przedstawiciele nawet nie zająknęli się o prawach tych dzieci.
Ale dlaczego zrealizowała pani film w sposób, który może obrazić katolików? Pokazywanie zeznań ofiar na przemian z elementami liturgii i postaci papieża jest co najmniej dyskusyjne...
Nie chciałam nikogo obrażać. Film mówi o instytucji, w tym o Kościele katolickim. Papież, który jest głową tej instytucji, gdyby chciał, mógłby zacząć mówić o ochronie dzieci. Ale woli tego nie robić. Dlatego gdy mówimy o Kościele, musimy pokazywać zdjęcia kardynałów i fragmenty liturgii; inaczej film nie miałby sensu. To nie jest atak przeciwko katolicyzmowi i nie ma nic wspólnego z wiarą. Przecież ofiary to też katolicy.
Czego pani oczekiwała, pokazując ten film?
Moim celem było wywołanie szerokiej publicznej dyskusji. Chciałabym, by Kościół w końcu zajął stanowisko w sprawie ofiar molestowania, by powstały konkretne procedury, które pozwolą karać winnych. (W rzeczywistości Kościół katolicki wielokrotnie zajmował stanowisko w tej sprawie. W liście z 2001 r. De delictis gravioribus kardynał Joseph Ratzinger, ówczesny prefekt Kongregacji Nauki Wiary, uznał wykorzystywanie seksualne nieletnich przez księży za szczególne przestępstwo kanoniczne, porównywalne z występkiem przeciwko świętości Eucharystii - przyp. red.).
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję
Źródło dziennik.pl
Zobacz
|