W czasie II wojny światowej był robotnikiem przymusowym. Po wojnie razem z rodziną osiadł w Zielonej Górze. W 1952 roku ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Poznańskim. Po aplikacji adwokackiej od 1956 do 2007 praktykował jako adwokat, najpierw w Sulechowie, a od 1959 w Zielonej Górze. Był obrońcą w procesach po Wydarzeniach Zielonogórskich z 30 maja 1960 r.
Był ważną postacią środowiska katolickiego. Na początku lat 80. należał do Polskiego Związku Katolicko-Społecznego. Od 1980 do 1981 r. był doradcą lokalnej "Solidarności".
W latach 1989–1993 zasiadał w Senacie I kadencji (z rekomendacji Komitetu Obywatelskiego) i II kadencji (z ramienia Chrześcijańskiej Demokracji), reprezentując województwo zielonogórskie.
W latach 1996–1997 wchodził w skład powołanego przez Episkopat Polski zespołu do spraw konstytucji. Od 1997 do 2001 r. był członkiem Trybunału Stanu.
Należał do Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. W 2007 r. poparł powstanie Prawicy Rzeczypospolitej, do której przystąpił.
Był wielokrotnie odznaczany najwyższymi odznaczeniami.
